Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem Salon Literacki

najlżej mieli pierwsi odchodzący

bez bagażu
teraz grzebią wszystkich zmarłych we mnie
powstaje mogilnik w sercu a poezja
bywa kostnicą

kochana siostro śnię o tobie
gdybym mogła się nie obudzić
słyszysz zapewne głos mi kostnieje
siedzę na ławce o dwa lata ocalona w pustce
domu z krwi kości i metafory

bracie mój
kiedy śledziłam ślad na wodzie
znaczony twoją wędką
otępiała fala obmywała martwą rybę

w kieszeni znalazłam okruch dobroci
od przyjaciółki
wsunęła mi nawet nie wiem kiedy
już się nie dowiem

podpieram obolałą głowę
plączą się w niej śmiechy i pozostałości sporów
lecz coraz mniej czytelne

jak szybko tężeje noc zakrywając ten świat
oślizgły jak ryba
każda minuta jest na wagę złota
gdy mijają mnie auta śmierci


gwiezdny żebrak sypie pod pióro litery
z umarłej legendy
tworząc zamęt myśli o chorobie i śmierci
a miłości zostało tylko tyle
ile uśmiechów w supermarkecie


Ilość odsłon: 749

Komentarze

kwiecień 14, 2019 22:23

Myślę że zmienia się nasze spojrzenie na wiersze. Lubię wracać do starych i zawsze odkrywam jakieś braki i zmieniam. Dziękuję za komentarz.

kwiecień 14, 2019 21:03

Cyfra:) moje odczucia rok temu były niesamowite. Nie wiem jakie zaszly zmiany niestety. Ale teraz tez dobrze sie to czyta, choc myslę ze wówczas bylo lepiej albo to ja się zmienilam inaczej patrzę na wiersze. Fajnie, że to odgrzebalas. Za niego bardzo dziękuję:)

kwiecień 14, 2019 20:00

Czas na stroiki, tak mi się przypomniał, sporo pozmieniałam.

Konto usunięte

2-32-32-32-32-3

kwiecień 19, 2018 23:11

Jak trafnie określiłaś czas przemijania. Tych co odchodzą, już nic nie obchodzi. Zostawiają tylko smutek po sobie. Nawet pewnie nie proszą o stroiki, tylko ci co zostają przynoszą je.
Pozdrawiam serdecznie

kwiecień 19, 2018 22:19

Początek jak z twen peaks trochę.
A puenta w sumie też.
Ale ma w sobie ciekawe kadry.
Dużo ciekawych kadrów.

kwiecień 19, 2018 22:12

Bardzo ładny Cytro
mimo, że smutno się mi zrobiło
i tęskno za kimś
aj
bardzo ładny.
Pozdrawiam.

kwiecień 19, 2018 22:01

Ja mam ławeczkę przy grobie najbliższej osoby, czasem na nie przysiadam.
Piękny wiersz, jeszcze do niego będę zaglądać.
Pozdrawiam

kwiecień 19, 2018 18:58

Tyle razy czytałam i nie widziałam tego. Dziękuję.

Konto usunięte

2-3

kwiecień 19, 2018 18:46

Ładnie, ładnie a przeredagować można wszystko (to odnośnie komentarza poniżej).
Wers 12 i 15:

"śledziłam ślad na wodzie"

"w kieszeni znalazłam ślad dobroc"

ten śledzony ślad i potem znowu ślad.

Pozdrawiam serdecznie.

kwiecień 19, 2018 16:10

Ładne to.
Pozdrawiam.