Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem Salon Literacki

Tyle lat, tyle lat...
Znów nadeszło nieuniknione.
Pamięć, to w nas przetrwa.

"Miałam szczęśliwe życie".
Znów jesteście razem.
Wciąż jesteśmy razem.
---
*ojcu i matce
Ilość odsłon: 838

Komentarze

listopad 04, 2018 18:43

Leszku, trafiłeś. Tak.
Co nie przeszkadza być wierszem.
Pozdrawiam również.

listopad 04, 2018 18:32

To raczej epitafium niż laurka
Pozdrawiam

listopad 03, 2018 22:03

Tony, mniej ważne, co napiszą. Ważniejsze, abyśmy pozostali w pamięci.
Ale... myślę, że napiszą. Od siebie.

listopad 03, 2018 22:01

Xlax, po co mam ręce trudzić? Wystarczy, że się ośmieszasz swoimi komentarzami.
Ale nie trać nadziei - przeczytaj moje sugestie jeszcze raz i bierz się do ponownych czytań wiersza. Jestem optymistą, więc mam minimum nadziei, że za którymś razem wreszcie zrozumiesz mój tekst i przesłanie.

listopad 03, 2018 20:11

Tony, ty lepiej uważaj na niedźwiedzia...

listopad 03, 2018 19:49

A chłopaki od łopaty mają parę! Kiedyś na budowie jak się dwóch zaczęło okładać to trzonki na głowach sobie połamali

listopad 03, 2018 19:33

Pewnie, Zdzichu, jakbyś miał swoją łopatkę do piasku, to byś mi przywalił ;-/

listopad 03, 2018 19:03

Tak Zdzisławie! Ojciec i Matka rzecz święta!
Czy nam ktoś tak kiedyś napisz?

listopad 03, 2018 17:58

Powiedzmy, że nie laurka, Januszu. ale trudno tłumaczyć.

Na pewno nie na twoją budę, ani twojego psa, o ile masz, Romanie. Również pozdrawiam.

Xlax, ty na razie nigdy nie wiesz. O tym już dawno wiem. Ale nie tarć nadziei - zacznij od przeczytania tekstu n` razy, może wolniutko zaczniesz go pojmować. Może na końcu zrozumiesz, że jest zborny. Zacznij od tego, żeby umiejscowić go w czasie - przed, w trakcie czy po.

listopad 02, 2018 21:28

Strasznie niezborna miniatura - nie wiadomo, czy jesteśmy przed, po czy w trakcie śmierci. Do ponownego przemyślenia i zredagowania.