Janvierdunord : Sekwencja kra wędzi . Serwis poetycki.

Słońce nie wyrażało niczego cisza była gorsza od krzyku woda wydaje się być w istocie nieruchoma nabrzmiały piaszczyste ławice stary cypel wyrzeźbiony przez morze

ociera się o niebo

*************************
Język schnie jak dachy kościołów kierując się w stronę 
La Côte Sauvage   ciężkie drzewa wyścielały nadbrzeże
między nimi wiatr buduje przejście  dla tych co są wciąż tutaj 
i tych których już nie ma 
**********************************
patrząc w dół uwierzyłem w noc   teraz mam trzynaście lat 
moje życie jest cyklem (wiosennym )
ekscytują mnie podmuchy strawionego morza 
roznegliżowane dojrzałe kobiety pełzające po pub ach i restoo

zaloty mewek są jak szybki ślizg na fali unoszonych na krawędzi 
**************************************************
                                                                                                       
Słońce nie wyrażało niczego cisza była gorsza od krzyku
woda wydaje się być nieruchoma  nie uświadamia sobie własnych emocji
porzucone piaszczyste ławice skał stary cypel wyrzeźbiony przez morze 
ocierały się o niebo
*************************
język schnie jak dachy kościołów  obracam się w stronę La Côte Sauvage
ciężkie drzewa wyścielały nadbrzeże między nimi wiatr buduje przejście 
dla tych co wciąż są i których już nie ma
**********************************
na moście uwierzyłem w noc mam teraz pięć lat moje życie jest cyklem 
dni pór roku zapomniałem jak pachnie morze 
mijają mnie podmuchy uczucie ptaków w powietrzu jest możliwe do naśladowania

Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem

Spis rzeczy

Akcje promocyjne

Inne

Forum

Janvierdunord

Sekwencja kra wędzi

Komentarze