...Bardzo Dziękuję!

Niedużo treści a tak przygniatający główny wątek.
Dziękuję za wiersz

Wiersz uderza napięciem i niedopowiedzeniem. Hermetyczny, bo nic nie jest wprost, czuć brutalność vs metafory. Zostawiłeś dużo śladów, by poczuć wewnętrznie wiersz…

bardzo brutalne, dojmujące, rzuca przenikliwym bólem na kolana
aż się przez chwilę zastanawiałam czy to jeszcze poezja (oczywiście tak)
zostaje w głowie na długo
przeczytałam zaraz jak się pojawił, piszę komentarz dopiero teraz - po oswojeniu

potrzebny.

pozdrawiam Mithril

Sprawy "rodzinne, kryminalne i obyczajowe " nie podlegają z mojej strony dyskusji. Jeśli wina prawomocnie udowodniono, to mogę jedynie współczuć pokrzywdzonym.
Jednocześnie dorobku twórczego nie odrzucam, bo czasami sam proces tworzenia ma wpływ na autora.

Jako człowieka niemal znienawidziłem, bo rodzina jest najważniejsza i nietykalna. Jeśli coś się psuje, to się odchodzi. Na dystans można jeszcze wiele zdziałać.

...niemniej jednak te dzieci, to dziecko, ma prawo do własnego głosu. Pewnie, że odczuwam dyskomfort, gdyż "jego" głos jest częścią mojej historii i tym większe rozczarowanie temu towarzyszy.



- dziękuję Wam.

Nie da rady. To dotyczy wszystkich ludzi.
Jednocześnie nie widzę powodu do restrykcyjnego traktowania filmów, rzeźb, Literatury jako część twórcy.
Nawet stwierdzenie, że to "dzieci autora" jest sporym uproszczeniem.

...iii - jesteśmy w stanie doszukać się usprawiedliwień? Przyjąć wyjaśnienia?

Z jednej strony twórczość Jacka, a z drugiej jego choroba i sposób w jaki pełza przez życie.

Bardzo mocny, bolesny i poruszający wiersz. Brutalność świata dorosłych i krzywda bezbronnego dziecka. Dwie skały, dwa światy, które w żaden sposób się nie uzupełniają. Tu nie ma relacji ojciec-syn, nie ma porozumienia, nie ma przyjaźni ani miłości – jest za to konkretne pęknięcie i to najbardziej mnie uderzyło. Surowo i bardzo odczuwalnie to zobrazowałeś.
​Z jednej strony piękna mowa, ordery, za którymi ugania się ojciec (i tu tkwi problem – on ślepo ufa temu, za czym goni; to jego duma i "honor"), a z drugiej jedenastolatek na łóżku, bezradny i osaczony. Puenta tak drastyczna, że aż mam ciarki. Wiersz, który zostanie ze mną na bardzo długo. Bardzo zasłużone wyróżnienie. Pozdrawiam.