Gorzki wiersz, czuć w nim zranienie peelki takie noszone głęboko w sobie.
Podoba mi się

Ten wiersz zatrzymuje. Temat trudny i trzeba dużego dystansu, żeby tak spokojnie z rozwagą napisać o różnicach między rodzicami a dziećmi. Ciekawy.

Znalazłaś sporo różnic i dobrze, bo nie jesteśmy, nie musimy być niczyją kopią.
Podoba mi się ten emocjonalny dystans i to że podmiotka chce iść własną drogą, a nie dreptać narzuconą. Pozdrawiam.

Słowianin - nie odpowiem ci z całą stanowczością, czy naprawdę jesteśmy dziećmi swoich rodziców, to zależy od różnych sytuacji ;) Ale poważnie, to tak, jesteśmy dziećmi swoich rodziców, ale czy to znaczy, że jesteśmy lub musimy być podobni? Podobieństwo może być w linii matki lub ojca. Z podobieństwem psycho, to już jest złożony temat. Zadałeś dobre pytanie. Pozdrawiam.

Pytanie czy my naprawdę jesteśmy dziećmi swoich rodziców?

xkax - te nawiasy są potrzebne ze względu na dwuznaczność. Jednoznaczność, nie dałaby odpowiedniego efektu, ale przemyślę twoją sugestię. Analiza powstała z obserwacji i masz rację, jest w tekście coś z doppelganger, ale nie w całokształcie. Dzięki za przeczytanie, pozdrawiam :)))

Katarzyno - niestety, ale takich członków rodziny nikt by sobie nie życzył, ale bardzo często tak się zdarza i nie mamy na to wpływu. Dziękuję, że pochyliłaś się nad sensem tekstu :) Pozdrawiam!

wokka - bardzo dziękuję za „dogłębną” analizę tytułu i zwrócenie uwagi na (niezamierzoną) dwuznaczność. Niezmiernie mi przykro, ze względu zmiany tytułu i twój żal niepowetowanej straty dalszej analizy… Sorry, że Cię zawiodłam :((( Mimo wszystko, kłaniam się i jeszcze raz dziękuję :)))

Szkoda, że nie ma już DNA w tytule((

Usunąłbym te nawiasy. Niezła analiza psycho - coś jak doppelganger...