Janvierdunord : Senny dom. Serwis poetycki.

po dwunastu godzinach pracy ciąży głowa za przymkniętymi powiekami wszystko zwalnia wewnątrz spektakl dwóch ludzi

którzy patrzą sobie w oczy z rozbrajającym uśmiechem

i nie potrafią się dogadać w milczeniu odchodzą

do swoich pokojów i poznali już tajemnice świata

i to co chcą ugrać i nasycić się zapachem

truskawek i rabarbaru

gdy odzyskują spokój duchowy siedzą na wprost okna

dzielą między siebie resztkę chleba wpatrują się w rozłożyste korony klonów buków świerków sosen na polane na blady kształt który biegł przez las i tu właśnie kończył życie

po dwunastu godzinach pracy za przymkniętymi powiekami

jak po drugiej stronie drzwi milczący oparty o ścianę

wariat układa w głowie plan na kolejny sezon sto pięćdziesiąt dni

za tobą całe jestestwo by zmusić

ciało do kolejnej Battle Royale...

sadza spływała z kroplami deszczu po betonowych schodach

przeszłość pozostaje przeszłością a ona siedziała

na koślawym zakurzonym krześle z nogami opartymi na stole pokój wypełnia sentymentalna muzyka ufarbowane włosy

przyciągał uwagę zapach perfum ja - milczący na siłę

wciskam w zimną dłoń skrawek papieru z ironicznym

uśmiechem wzruszający tekst

( A co ty możesz mi kurwa zrobić)

próbuje coś wykrzyczeć wzmacniany siłą własnych kłamstw

nim nie zedrę od środka gardła i z uszu nie zacznie

cieknąć ciemno bordowa krew

przez chwilę próbuję zapomnieć kolejność

diabetyka przekrwione oczy bezczas który uwypuklił

w detalach panującą tu pustkę

wskazuje palcem na żółtawe drobinki opadające z powietrzem

starość śnieżnobiałych drzew łuszczącej się kory

widok pasma gór granie które nie odczuwają wiosennego roztopu

imiona taterników jak odpadające litery na nieobrobionym granicie

dusze które po zmroku nie znikają i szukają pozostałych

na jawie zasypiam na krześle i wznawia się wątek

idąc korytarzem nie bacząc na konsekwencje w opustoszałym mieszkaniu ściany wchłaniają odgłosy osiada kurz na włosach

fotografie rozlatują się przez muśnięcia palców

ciemne sylwetki w ramach nabierają teatralnego wyrazu

wpatruje się w rozłożyste korony drzew

na słońce jak żywo zapłonęło

w oczach szary kształt nad jeziorem

i echo rozcinające powietrze

odkopują bez opamiętania zaśnieżoną tafle lodu

jak ostatnie wspomnienia które ginie jak oczyszczają przerębel

skaczą po garstkę lodu która nie umarła wyciągana ciepłem dłoni

roztopioną noc przeszłość która nigdy nie powróci

← Poprzednia 1 2 Następna →

Mithril

2-4 2-4 2-4 2-4 2-4 2-4 2-4 2-4

maj 13, 2017 07:23

"za zamkniętymi >>źrenicami<<< ten sam spektakl"

...mam wątpliwości, czy źrenica może się zamknąć; na 100% raczej nie - dlatego może lepiej użyć powieki(?)
- nie będzie logicznego zamieszania

Janvierdunord

2-5 2-5