Dostałam kiedyś wiadomość, że nie pisze się dziś ani z duszy, ani serca, ani nerki – bo to nikomu niepotrzebne. Może faktycznie — nie na każdej platformie.

Ale dla mnie poezja rodzi się z czegoś głębszego.
Nie piszę dla pochwał, tylko po to, by ktoś – może jedna osoba – pomyślał: „ja też tak czułem”.
Dla mnie to jest sztuka.
Nie taka, co się wszystkim spodoba.
Taka, która dotyka tych, co czują podobnie.

I tak — próbuję różnych form, uczę się, czytam innych, ale przekaz zawsze idzie z wewnątrz.
Może dlatego czasem się rozmijamy.
Ale nie rezygnuję.

A ja uważam, że zawsze się pisze dla kogoś, bo choćby człowiek został sam na planecie, to będzie pisał do wyobrażonego w swojej głowie czytelnika, zawsze projektujemy sobie tego czytelnika.

Oczywiście. Można też od czasu do czasu skrobnąć meta tekst, pisać o pisaniu, ale, moim zdaniem, na dłuższą metę to droga donikąd.

Nie rozumiem co to znaczy dostatecznie pochwalony. Nie pisze dla pochwał. Pisze przede wszystkim dla siebie. Nie każdy się w tym odnajdzie ale jeśli choć jedna osoba. To jest dobrze. Zalezy mi na uwagach głosach co dobre a co warto poprawić. Nie każda krytyka jest ważna.

Zgadzam się. Nad każdym można popracować. Nad tym również lub tym bardziej ale od tego jest również ta przestrzeń. By zebrać feedback i narrację. Dzięki za czytanie i wszystkie uwagi ;)

Poprzedni Twój tekst nie został dostatecznie pochwalony, ten wydaje mi się mimo wszystko lepszy, ale można popracować nad nim, bo to jednak wciąż wygląda jak szkic na szybko do czegoś.