Jeśli trafia, to jestem usatysfakcjonowany.

Zgrabna, niezardzewiała niespodzianka!

Pięknie skondensowane i czyste. Płynie.
Nie wiem, czy tyle powinnam wiedzieć, ale podoba się i trafia.

Serdeczności!

Dziękuję.

Użyłem mnogiej, bo sam się na tym łapię, że zapominam o podstawowych zasadach, czyli rzecz dotyczy jednak każdego. Na swój sposób.
Dziękuję za analizę.

A mnie się zawsze wydawało, że pogranicze to takie miejsce, gdzie opowieści zaczynają się właśnie wtedy, gdy gaśnie światło.
Być może mam zbyt sentymentalny obraz tego miejsca.
Być może piłka tenisowa przez swoje "pograniczne" właściwości robi ten wiersz.
Być może ten wiersz mówi nie o miejscu gdzieś tam, gdzie kończą się opowieści, ale o stanie braku światła, tego co dzieje się, gdy brakuje świata. Takie rzeczy tylko w świadomości, a więc tak naprawdę poza miejscem, a w samym sercu czasu ("dwadzieścia lat...").
Nie wiem, czy "tyle POWINIENEŚ wiedzieć" nie wybrzmiałoby głośniej. Liczba mnoga zbytnio kojarzy mi się z... nikim, zwłaszcza, że
początek wskazuje na konkretną osobę.
Pozdrawiam

e

Tyle jeszcze chciałbym się dowiedzieć.

Dobry wiersz. Pozdrawiam

Dagny, nie uważam, żeby mój gust był pretensjonalny, mimo że podobają mi się zdania oznajmujące:)

Mister D, czytam Twoje komentarze i chociaż kosmos to nie moja działka, to czasami warto ,,oderwać' się od ziemi;)

Milo, Wędrowiec nigdy się nie poddaje...

Pozdrawiam Was:)

A i jako żywo śpieszę uzupełnić: pisz do mnie częściej,
bo może tego nie okazuję we właściwy sposób, ale sposób w jaki komentujesz dobrze mi w duszy gra.

A to mi nasuwa także migawki z Kazimierza Dolnego z Baryłeczki, gdzie przyszłe puławskie gwiazdy scen rockowych planowały podbój okolicy, a ja musiałem znowu się przeprowadzać.

Dziękuję Pawle za twój ogląd poetyckiego tekstu i sytuacji.
Nie wiem, dlaczego, ale wymiana słów między nami przypomina mi sytuacje jako żywo z Listów do Hrabiego Krzysztofa Daukszewicza mego niedoścignionego mistrza zdrowej ironii.

W kwestii procentów, to jestem obrzydliwie suchy. A to dlatego, że jestem uparty, czyli nie mogę, ot tak przegrać z depresją.