Mister D.: DO CZŁOWIEKA Z KARABINEM (fragment). Serwis poetycki.

Człowieku z karabinem, nie przyszedłem strzelać -

papieros to jedyny, który tu pozwalam

otworzyć sobie ogień, w siebie go wymierzam,

otwieram w tę noc piękną, jak sam zauważasz.

Maleńkie oczko żaru i żagielek dymu

bezszelestnie wypuszczam w tę przeszłość odległą

o lata niepojęte - pomyśl tylko z ilu

tych gwiazd dawno wygasłych posłańcy wciąż biegną.

Żywoty gwiazd są długie, na tle ciemnej ściany

świecą długo po śmierci - hen za siódmą rzeką

człowieka z karabinem napotkał kudłaty,

który z psem tutaj przyszedł w gwiaździstą noc letnią -

tak mógłby brzmieć początek jakiejś bajki o nas,

człowieku z karabinem, który tu przyszedłeś

jak ja na krótką chwilę, znikomą jak kropla

nie prawdziwszą niż bajka. Sowa bezszelestnie

zapowiedziała ciebie, chociaż po niej innych

spodziewałem się istot, pół żartem pół serio,

człowieku z karabinem - ostatecznie wszyscy

jesteśmy kosmitami, więc jesteś tu ze mną,

a skoro jesteś usiądź, gwiazdy są dla wszystkich,

dla wszystkich rzeka płynie, ile lat nie płyną

w dół rzeki martwe ciała, tylko elektryczny

bezdymny pożar miasta - a mogłyby płynąć

martwe ciała w dół rzeki, a mogłyby dymy

te gwiazdy z firmamentu przepłoszyć spokojne.

Człowieku z karabinem, ogień otworzymy

z mojej paczki za pokój? Nie palisz? To dobrze.

A skoro już przy wojnie jesteśmy - tak musi

w gęstwinie czuć się zwierzę szczute ogarami,

gdy strach je gna na oślep cuchnący i szczurzy,

i huk, po którym mierzwi ziemię racicami,

jak gdyby dalej biegło by dogonić oddech,

kroplę światła uchwycić chociaż jeszcze jedną,

w źrenicę, w której drzewa szumiące, wysokie

i ciemne jak katedry coraz bardziej bledną,

coraz bardziej odległe w żebra bije serce.

Człowieku z karabinem, wiem, to twoja praca,

lub białego jelenia nie spotkałeś jeszcze,

na przecięciu dwóch światów napięcie się stwarza,

tutejszy rolnik robi o szkody aferę,

to prawda, widać z wału "tajemnicze kręgi"

w jego polu pszenicy złocistym aż nie chce

wzrok się od niej oderwać, kiedy od zieleni

odcina się wyraźnie jej kształt regularny,

prostokątne poletko. Temat na rozprawę -

na przestrzeni, powiedzmy, ostatniej dekady,

w plonach złota i srebra straty wywołane

przez latające spodki. Prosimy nie strzelać

do zielonych ludzików, mogą odpowiedzieć

ogniem z dział laserowych lub świetlnego miecza,

wylądowali tylko żeby się rozejrzeć

i zaraz stąd odlecą, po chuju decyzja

wywołać wojnę światów, zwłaszcza, że nas dzieli

nie do przebycia przepaść cywilizacyjna.

Człowieku z karabinem, masz rację, zbyt wielki

jest kosmos byśmy sami byli w galaktyce,

a co więcej, ja wierzę, że mogą być tutaj,

choć czemu się uparli by niszczyć pszenicę,

tego nie wiem doprawdy w czym taka szczególna,

może większą uwagę mediów sobą skupia,

niż dajmy na to zwykła, pospolita trawa.

Lecz wróćmy już na Ziemię, czemu lubię tutaj

przychodzić się poszwendać, zgubić-znaleźć w gwiazdach.

Tu nikt o zabijaniu zazwyczaj nie mówi,

człowieku z karabinem, więc lubię tę ciemność,

wykrojone z niej drzewa, opłukany z ludzi

przysłuchuję się skrytym w zaroślach zwierzętom,

a ciemność słuch wyostrza, jak również zmysł szósty -

nie widzę ich, lecz słyszę, każdy krok niespieszny,

gdzieś obok, wśród zarośli, z dala od spraw ludzkich,

gałązka pod racicą łamię się i trzeszczy -

człowieku z karabinem, jaka magia dźwięku

czystego pośród ciszy nieomal kosmicznej,

dźwięk wydestylowany z codziennego zgiełku,

ostrożnie stąpające nieomalże widzę

to ukryte w zaroślach, żerujące zwierzę,

meteory jak jasne, znikające blizny

nade mną znaczą niebo nagłe i bezdźwięczne,

człowieku z karabinem, jaka magia ciszy.

Wśród nocy jesteś tylko sylwetką i głosem,

więc czyżbym w twoim głosie słyszał zniechęcenie,

że nie chce ci się strzelać, że wolałbyś podnieść

oczy w górę, popatrzeć, w tej ciszy posiedzieć?

I zdaje się, że słyszę nutkę alkoholu,

człowieku z karabinem, to przedziwne miejsce,

nie tylko samotności, ale spotkań, rozmów,

dasz wiarę kogo kiedyś spotkałem tu jeszcze,

ja, człowiek z paczką fajek, zapalniczką, piwem

pobrzękującym w torbie, ja, wyprostowany,

o dwóch nogach, dwóch rękach, co ma jedną szyję,

na niej jedyną głowę, troszeczkę pijany

człowiek, który się wybrał by podziwiać zorzę

polarną, ogłoszoną, niemal obiecaną,

bez psa tym razem człowiek, co ma oczu dwoje,

długie włosy i brodę, siwą, naturalną

i kaszkiet dla fasonu na jedynej głowie,

człowieka z aparatem nad rzeką spotkałem

człowieku z karabinem wyobrażasz sobie,

ja, człowiek, który oczy jedynie miał własne,

by zorzy nie zobaczyć niczym Neapolu

i jak widzisz nie umrzeć, spotkać tutaj ciebie,

ja z psem tym razem człowiek, dziś bez alkoholu,

identyfikujący obiekt za obiektem,

ruchomej technosfery sufit orbitalny,

człowieka z ambicjami wszystkie aureole,

krzyżujące się wzajem niebosiężne plany

architektury świata, których my, na dole,

możemy być widzami licząc, że na głowy

nam dzisiaj nic nie spadnie - najjaśniejszy detal,

w samym centrum kopuły, międzynarodowy

projekt badawczy właśnie nieboskłon rozświetla,

na wyciągnięcie ręki, zdaje się soczysty,

oto International Space Station, a w skrócie

ISS nazywana, z ISIS jej nie mylić

i SS bardzo proszę cię człowieku z mózgiem.

Czy masz oryginalną, subiektywną prawdę

w kwestii wody, powietrza, potrzeby żołądka,

na jakiej Ziemi stoisz - jak naleśnik płaskiej,

czy okrągłej jak jabłko, weźmiesz ze mną rozbrat

Człowieku z karabinem, słyszysz trzask gałązki?

Coś dużego w pobliskich zaroślach szeleści

nic sobie z nas nie robiąc, kiedyś dwa jelonki

spod nóg mi tu wybiegły - ich ciemne sylwetki

dudniły głucho biegnąc po rozleglej łące,

noc wtedy była ciepła, księżycowa, mżyła

cała przestrzeń od rtęci... proszę, pozwól odejść

temu czemuś w zaroślach, a niech się pożywia.

O dziku ci opowiem, którego widziałem,

w noc równie księżycową, choć wczesnojesienną,

widziałem go z daleka, kiedy mierzwił trawę,

a księżyc był okrągłą, świątynną rozetą,

człowieku z karabinem, taka cisza chłodna,

a drzewa jak filary ciemne i strzeliste,

ani jednego huku, nikt strzału nie oddał,

a dzik taki maleńki rył pod tym księżycem.

Proste jak objawienie, widzisz - Droga Mleczna,

peryferyjne ramię, w ramieniu ukryta

planeta w ekosferze, kto by się spodziewał,

o tam, racica nocą gałązkę ugina,

człowiek bez karabinu i ty, z karabinem,

siedzimy z tą ruchomą nad łbem technosferą,

to satelity Starlink, jeśli się nie mylę,

jak na nić niewidoczną nanizane biegną,

w równych odstępach, jeden za drugim, następny

dwa meteory niczym igły w stosie igieł

znalezione dwie naraz, błysnęły, przemknęły,

człowieku z karabinem, tam musi ktoś istnieć

o kim my tutaj siedząc niczego nie wiemy,

kto jest tak samo pewny, nic o nas nie wiedząc,

że gdzieś tam istniejemy i jesteśmy pewni

jego istnienia patrząc w tę przestrzeń zbyt wielką

by jego w niej nie było - trochę mniej samotnie,

gdy się o tym przez chwilę choć jedną pomyśli.

My, gatunek odkrywców - myślimy o sobie,

lecz co jeśli już dawno jesteśmy odkryci? -

jak to zwierzę w zaroślach pod lunetą tkwimy,

zbyt zaawansowaną byśmy mogli dostrzec,

człowieku z karabinem, na miejscu w kosmicznym

łańcuchu pokarmowym usiądźmy wygodnie,

posłuchajmy szelestu tego czegoś obok,

księżyc jak tłusty palec w nas wycelowany,

jakby nam przypominał - czeka na was kosmos,

kiedy ty się zaciągniesz do kosmicznej armii?

Pierwsza bitwa w kosmosie widoczna z planety,

człowieku z karabinem, wyobrażasz sobie?

W ciszy próżni kosmicznej specjalne efekty,

rozjaśniają nam twarze kwitnące eksplozje,

my patrzymy w milczeniu i pełni uznania

dla geniuszu człowieka, gdy niczym konfetti

płonących w atmosferze deszcz szczątków opada...

Człowieku z karabinem, już otwórz powieki

i pomyśl, że to wojna o kształt ostateczny

tego na czym siedzimy, gruntu pod stopami

do niedawna wspólnego - dokonać secesji

postanowili wreszcie by zrzucić kajdany

niewolącej ich Ziemi o kształcie kulistym,

po której można z punktu A wyruszyć w podróż

by do punktu A wrócić w sposób oczywisty -

idąc prosto przed siebie po skorupie Globu

niczym mrówka po słoniu, lub mrówka po żółwiu,

na którym Matka Ziemia ponoć leży płaska

jak pizza lub naleśnik, albo zwoje mózgu,

które ktoś wyprostował używając walca -

według secesjonistów, owych płaskoziemców,

rzecz jasna, przebudzonych do wolnego życia,

zęby krat wyrwać murom spisku kuloziemców,

odzyskać Płaską Ziemię, spalić Kopernika,

cel jasno wytyczony, wyobrażasz sobie

człowieku z karabinem - kula to niewola,

kształt płaski znaczy wolność... plują sobie w brodę

ci dowcipnisie, którzy puścili samopas

dowcip o płaskiej Ziemi jak śniegową kulę,

żeby się bezdrożami Internetu toczył,

zgarniając coraz większą płaskoziemców pulę,

czy wyobrażasz sobie powód takiej wojny,

jeżeli nie ostatniej, z pewnością najgłupszej?

← Poprzednia 1 2 3 Następna →

Konto usunięte

2-3 2-3 2-3 2-3 2-3

sierpień 02, 2025 17:02

No właśnie tu jest już odrobinę za dużo, a puenta jeszcze dalej, ale to twój poemat.

Mister D.

2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5

sierpień 02, 2025 16:57

Malino, to nie pisz jak się gubisz.

sierpień 02, 2025 16:13

Nie wiem, ale podejrzewam że o to chodzi. Bo łatwo jest się zgubić czasem w natłoku słów i skojarzeń.

2-2 2-2 2-2 2-2

sierpień 02, 2025 16:04

to wtedy napisze odpowiednią puentę?

sierpień 02, 2025 15:42

"to wszystko wraz ze mną" brzmi bardzo destrukcyjnie, chyba żeby się uczepić lepszego znaczenia i je rozwinąć.. żeby jednak nie kamikaze tu wychwalać, ale ten zupełnie przeciwstawny styl.

sierpień 02, 2025 15:10

To zaczekam cierpliwie, bo faktycznie przydałaby się :)

sierpień 02, 2025 15:09

A brzmi ono - "to wszystko wraz ze mną"

sierpień 02, 2025 15:08

Przecież napisałem, że jeszcze nie jest skończone. I skąd myśl, że nie dojdę do puenty? Akurat mam w głowie puentę, czyli ostatnie zdanie, ale to co je poprzedza wymaga rozwinięcia i się rozrasta. Poza tym, czy zawsze musi być puenta? W tekście jest ich nawet kilka, a przesłanie nie traci na braku penty, czyli werbli i tadam na koniec. Ale mam w głowie ostatnie zdanie, miałem je od samego początku.

sierpień 02, 2025 15:04

A gdzie puenta?

sierpień 02, 2025 13:26

W sensie, że mógłbyś pisać ten poemat w nieskończoność, a i tak nie dojdziesz do puenty.

Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem

Spis rzeczy

Akcje promocyjne

Inne

Forum

Mister D.

DO CZŁOWIEKA Z KARABINEM (fragment)

Komentarze