Nie warto polegać na wyrzutach sumienia.
Nie opłaca się kochać tak,
żeby nadzieja stawała się pokorą.

Otwieram przed Tobą
okno do wolności – dotykiem sprawdzam,
czy pozostał we mnie człowiek.

Atakują mnie purpurowe gwiazdy;
nie spodziewałam się tego
po tutejszych wędrówkach za widnokrąg.

Ustanawiam świeże ulice, puste i bolesne
jak cień, który obrał mnie
za swojego właściciela.

Za którą z tych ścian ukrywa się zmierzch?
Co począć, żeby czarne rzeki
wystąpiły z brzegów?

Jeszcze wczoraj śniłam o przyszłości;
dziś pamięć jest zbyt uboga,
aby przypodobać się wspomnieniom.

Wszystkie złudzenia ugrzęzły
w połowie pragnienia. Wciąż rozkoszuję się
nocą, wciąż podkradam słowa

zbyt wyniosłe, aby rozpoznać tęsknotę.
Odnajdę w Tobie doczesność, odnajdę sen,
aby czas należał także do mnie.