Tylko mogę być w poezji zakochany,

Adorować słowa w każdej linii wiersza,

Dekorować frazy pisząc w nich peany,

Słodko-kwaśne smaki wciąż ze sobą mieszać

Tylko mogę kochać miłością platoniczną,

Schowaną w mojej głowie za zasłoną zdarzeń,

Jednostronnie czystą nie zawsze idylliczną,

W niej spalam się i tonę gdzieś w obłokach marzeń

Tylko mogę podziwiać, rozbierać do naga,

Zdzierać ubranie gwałtem lub zalotnie,

Kochać namiętnie, słowem niepokornym smagać,

W myślach zdarzeń być tylko przelotnie.

Tylko mogę z poezji żartować 

Na scenie standupu albo w kabarecie,

z poezją się bawić, rymy w wierszach chować

I wyrzygać słowem co trzy po trzy plecie.

Moja poezja jest w prostocie śliczna,

Eklektyczna kobieta z długimi włosami,

Na zewnątrz bywa oschła, w środku empatyczna,

Miesza swoje style pomiędzy myślami.

Czaruje uśmiechem po butelce wina

I nie da zapomnieć na chwilę o sobie.

Umie zakląć pod nosem, użyć słowa świnia

I z mojej miłości nic sobie nie robić.

I choć moją poezję widzę tylko w biegu,

Przelotne spojrzenia wymieniam nieśmiało

To, tęskniąc, znam swoje miejsce w szeregu

I przymykam oczy bo ciągle mi mało.

Jednym słowem mówiąc, jestem z nią po słowie,

Nieważne czym teraz rumiany czy blady,

Poezję kocham cichcem w mojej głowie

I kartka za kartką wkładam do szuflady.