Janvierdunord

Rzekę noszę w sobie

To nie jest metafora, z bólu

utknęła w chwili. którą zniszczyłem

Noszę rzekę spaloną słońcem
i księżycem, jakby był nadziany
na najwyższy szczyt kontynentu,
okalany oceanem z recyklingu,

nie przeznaczonym do obróbki

Kiedy się porusza, wiruje i cuchnie,

rodzi komary ważki i muchy
Podmywa usypane brzegi, rodzi zagubione dzieci
zalewa łąki, użyźnia ugory, zatapia
uschnięte drzewa z korzeniami

Noszę rzekę spaloną słońcem,

która lekceważy siły grawitacji

Wyrzuca na brzeg, domy zamieszkałe

przez wariatów,

nietknięty śnieg i lodowce

w kolorze nocy

Nocy która opada na granitowe skały

siejąca z przypływem chaos

Jest uratowanym od wybuchu,

zagubionym powietrzem

jest raną na ciele, niczym rzeka z mojego

miasta, która w zakamarkach rodzi,

w milczeniu

bez głów i ramion

cienie

Jest rzeką, która o trzeciej w nocy,

zatrzymuje

przed oczami

światło pełzające pod prąd

Ilość odsłon: 844

Janvierdunord

2-5 2-5

wrzesień 24, 2025 19:16

Witaj Marku dziękuje bardzo za pochyleniem się nad tekstem życzę dużo zdrowia no i weny dla kota

x l a x

2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5

wrzesień 23, 2025 08:42

Dobry wiersz, choć trochę przemetaforyzowany. Dałbym tytuł "Noszę rzekę w sobie". Aha, w końcówce lepiej by było "światło pełzające pod prąd". Zdrówka

Janvierdunord

2-5 2-5

wrzesień 20, 2025 09:06

*a aczkolwiek jej język jest harmonią kobiety z gór*

Janvierdunord

2-5 2-5

wrzesień 20, 2025 08:39

podejmę się tematu ponieważ dobrze pisze w/w

https://www.dwutygodnik.com/wiersz/6428

a aczkolwiek jej jeżyk jest harmonią kobiety z gór

Dagny

2-3 2-3 2-3 2-3 2-3 2-3 2-3 2-3 2-3