Dziwna

16. kruchość jesieni

za oknem jesień

jakby w drgawkach

jakby w konwulsyjnych rzutach

skacze po drzewach

odzianych w łachmany

bure skronie

wodzą oczami w bezprzytomną dal

a tam wiatr gra

pośród traw wyrasta jęk

przeciska się między wargami

w nieskończoność

opadają liście

kłębią się łoskoty

błądząc

prawie że boleśnie

prawie że nieznośnie

śniedzieją

spopielając zasępiony dzień

otrząsa rozwiewność barw

i sypie wokół

jak ziarno

pryskają liście

i zatapiają się w zimnie

zarażając wzajemnie

nadmierną

październikową plamistością

rdzy i szarzyzny

kruszeją w niewidzialność

Ilość odsłon: 230

Dziwna

2-5

październik 18, 2025 23:54

Dziękuję serdecznie Dagny, za podzielenie się odbiorem wiersza
i nie potrzeba mi paniować:)
Pozdrawiam serdecznie

Dagny

2-3 2-3 2-3 2-3 2-3 2-3 2-3 2-3 2-3

październik 18, 2025 20:35

Podoba mi się pierwsze pięć wersów i przedostatnia strofa z końcówką.Osobiście, dążyłabym do uproszczenia i nie sądzę, że przy tak plastycznej wyobraźni jak Pani/Twoja- mogłoby to wyjść na niekorzyść- przeciwnie, jeśli ktoś ma talent i tak naturalną swobodę skojarzeniową - temu nie grozi po uproszczeniu metaforyki - martwota jego wierszy.
Sama popełniłam kilka przepoetyzowanych tekstów i dziś widzę to bardziej krytycznie, ale to pewnie etap, który każdy musi wyczuć ewentualnie sam…
Pozdrawiam miło.

Dziwna

2-5

październik 18, 2025 20:29

Dziękuję serdecznie, Majowa
Pozdrawiam

Majowa

2-4 2-4