Bardzo dziękuję, kb
Ciekawe pomysły, ale raczej rozdzielę to na dwa oddzielne teksty niż połączę, bo w zasadzie oprócz skojarzenia z hasłem „klon” nic ich nie łączy. Przypadkowa zbieżność.

Nie zgodzę się, że „chcieć” to więcej niż „próbować”. Raczej odwrotnie. Ktoś kto próbuje, chce i coś robi. Samo „chcieć” może oznaczać bezczynność.

Dziękuję za bardzo pomocny komentarz!
Pozdrawiam serdecznie :)

jak dla mnie odbiór tego dual mógłby być wyraźniejszy gdyby połączyć w jeden.tekst, mi się widzi tak:
1 i 2 strofka "ty", potem całość "sieroty" i na koniec 3 strofka "ty"

treściowo czyta mi się jednak takie niepełne zaangożowanie leszczyny w ten drzewiasty związek bo "próbowałam" to nie to samo co "chciałam" zakwitnąć
no i to przyporządkowanie sieroty do "ty" - czy aby nie za ostro

Infantylny, bo wobec istot, jakimi są drzewa zachowujemy się jak niczego nie rozumiejące dzieci. Często takie masakryczne dzieci, jak z horroru.

A jeśli nie znajdujesz tekstów „godnych Twoich komentarzy”, to polecam napisać własny i tam się satysfakcjonująco komentować.

Pozdrawiam?

chciałam coś napisać pod jakimś dobrym tekstem, ale nie udało mi się znaleźć niestety niczego, więc się podpisuje pod hmm... pasuje infantylny, dalej nie będę pisać, ;) pozdro

Dziękuję Wam serdecznie za ślad i czytanie
Pozdrawiam

"starszyzny zaprawionej w boju" brzmi jak rodem z Sienkiewicza - nie pasuje. Poza tym nie wiem, o co kaman. Może o porównanie faceta do klonu? Słabe.

Podobny styl, narracja i słowo - jak ,, Archipelag gułag,, --

Można o ludziach i roślinach na ta samą nutę .

…te czerwone liście, jak czerwone kartki…w związku z dwuznacznością słowa „ klon”( drzewo, ale i klonowanie),chodzi mi po głowie klonowanie jakichś błędów z powodu niezaleczonych ran z dzieciństwa, lub z uwagi na typ osobowości ;
powtarzanie pewnego schematu, w który mniej lub bardziej świadomie prowadzi do punktu zero; może też początkowa idealizacja ( złote liście), a później „ czerwone”? Albo niezapełnialna pustka osobowości narcystycznej, albo …jest to wyznanie empaty, który po raz kolejny i kolejny „ ratował”(!) wbrew sobie poranieńców; a przecież litość to zły doradca… pozdróweczki.