tetu,

ten wiersz to taka moja manifestacja walki o siebie z moim największym wrogiem - samą sobą :-)

balansuje owszem nad przepaścią - na szczęście samoświadomość nie pozwala mi runąć w dół

dziękuje że do mnie zaglądasz,
pozdrawiam cieplutko w ten styczniowy zimny dzień <3

Czytam tutaj o wewnętrznych zmaganiach z emocjami. Nawiązanie do Raju Urtaconego Miltona uważam za trafną metaforę. Obrona własnego JA jest kluczowa, tak samo jak kluczowy jest tutaj raj, który nigdy nie istniał, a to z kolei sugeruje, że wszystko rozgrywa się w naszej świadomości. Zaprzeczenie w tytule trochę mnie zastanowiło. Stoi jakby w opozycji do szóstego wersu. Być może to celowy zabieg, który nawiązuje do wahań podmiotu. Z drugiej strony myślę sobie, że może peelka wcale się nie waha, tylko uświadamia, że nie ma idealnego miejsca (wiersza, wnętrza), więc nie ma sensu kwestionować czyichś uczuć. Nie jest łatwo pisać o stanie ducha, bo można otrzeć się o banał. Balansujesz na krawędzi;).
Wiem coś o tym, bo sama to nieraz przerabiam:) Niemniej jednak zatrzymałaś i skłoniłaś do refleksji.


Ps
Do pierwszej strofy się uśmiecham. Z jednej strony to taki pstryczek w nos dla co niektórych (może i samego siebie), z drugiej walka o siebie, swoja JA i swoje emocje. W sumie dobrze. Pozdrawiam.