grzegorzgrześ: Jesień - listopad. Serwis poetycki.

Mało kto go odwiedza, mało kto wie i myśli o jego istnieniu. Bywa przeznaczeniem, miejscem gdzie można odstawić, wysuszyć, pustą przestrzenią.

To było rano kiedy go spotkałem, otworzyłem drzwi niosąc rolkę papy na barku. Owionął mnie sobą, on wziął wydech - ja wdech kurzu, zapachu starego drewna i braku obecności. Zawsze kiedy wchodzę w takie miejsca to jestem odkrywcą - wszystkie sęki i pęknięcia, ślady zacieków i krople żywicy i smoły zawieszone na krokwiach. Nikomu od dawna nie potrzebne meble i sprzęty, wszystko w zakurzeniu, a część w workach i kartonach. Wszystko zamleczone światłem malutkich i brudnych okien tuż przy podłodze i dużym w ścianach szczytowych.

Blisko wejścia wyrastała drabina z nieregularnych kawałków drewna wyślizganych przez czas i nieczęste wyjścia - jak moje teraz na remont.

Za sobą usłyszałem sapanie, to mój towarzysz pokonywał ostatnie stopnie - cztery piętra z rolką potrafią dać się we znaki.

Nic nie mówiliśmy, bo po co. Wszedłem po drabinie i spróbowałem otworzyć wyłaz. Stary wyłaz - deski i blacha, nie żadne okienko.

- przykleił się do papy - stopień wyżej i wyważyć, kilka razy barkiem i puścił. Odłożyłem go na połać dachu.

To uczucie wydostania się. Wydarcia się na przestrzeń. To poczucie, że dawno nikogo tu nie było i długo nie będzie.

Otwarcie wyłazu, jak otwarcie włazu do bunkra, wieka trumny i wpuszczenie powietrza i czystych promieni.

Czasami myślę, że kamienice kurortu mnie lubią, że odczuwają wdzięczność. To absurdalne, ale tak czuję.

- dobra, dawaj dawaj - towarzysz się trochę niecierpliwi. Wychodzę i odbieram rzeczy; palnik butlę z gazem aż w końcu rolkę papy.

Zanim zacznę pracę wychodzę na kalenicę, staję niczym Kordian na swoim Mount Blanc i po prostu oddycham.

Jest jesień, drzewa aż po morze czerwienią się i rudzieją, a na morzu zawisły statki, wtóruje im niedawno wstałe słońce listopadowe i dalej przez widnokrąg po kamienicach i wieżach miasta po lasy i wzgórza jeszcze kolorowe, ale już szykujące się do zimy, ciche.

Oddycham tym, zapisuję w sobie.

- wszystko w porządku?

- tak, daj mi chwilę

Łyk gorącej herbaty, przykręcam palnik do butli i odpalam. Ciszę poranka uderza szum płomienia. Przykręcam świeczkę palnika i już tylko lekko szumi, nie głośniej niż wiatr.

- tamten komin?

- jo

Podnoszę rolkę i przekładam, żeby w trakcie cięcia pasków na obróbkę mieć widok na morze. Czego więcej, za godzinę skończę, stanę na kalenicy niczym Kordian na swoim Mount Blanc i wezmę oddech z widoku morza, chmur i lasów otulających wszystkie kamienice kurortu.

Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem

Spis rzeczy

Akcje promocyjne

Inne

Forum

grzegorzgrześ

Jesień - listopad

Komentarze