grzegorzgrześ: Jesteś ze mną ten miesiąc - wersja do nagrywki. Serwis poetycki.

bezsenność to chodzenie boso

zamykanie oczu w nadziei na sen

jak pocieranie lampy w nadziei że wyskoczy dżin

dżina nie ma i tylko palce mokre od oliwy od paliwa

i te przebłyski jak płomyki na chwilę

nie parzą nie dają możliwości zobaczenia

patrzy ciemność

chcesz wtulić się w

ciemność

bezsenność to sen ciemności

jest tuż obok

niedoprzytulenia

siedzi nad morzem i gada do niego

leży i udaje falę

łapie ten moment kiedy chmury zakrywają księżyc

i nie rozumie gwiazd

liczy spokojne oddechy domu

chodzi na palcach

z wrażeniem snu ocierającego się

kotem o nogi

mówi

bądź słowem

westchnieniem szaleństwa nad przekwitłym kwiatem

zrodzi on owoc i stanie się ciałem

jesteś jeszcze słowem nie wypowiedzianym

obietnicą że ptaki powrócą po zimie

uwiją gniazda w dłoni i chuchaj

chcę poczuć twój oddech

porannieję

jeszcze noc wydaje na pokuszenie

mrugnięcia jako możliwość snu

otwórz oczy zobacz ciemność

jaka gęsta namacalna

w bólach zwija się pod latarnią

jak bezdomny na dworcu

którymś pociągiem dotrę do celu

do ciebie

ale nie umiem się zdecydować

miałem iść za gwiazdą

ale to nie takie proste

noc jest gęsta

organiczna ciemność brzucha wieloryba

zatrutej prawdy że nie chcesz mnie

ale póki co jest kłamstwo

słodka ułuda od której psują się zęby

mamidło chwyta za rękę

szukam w słowach odpowiedzi na mit

istnienia Boga

gdyby istniał to czemu nie miałabyś istnieć

to jest kwestia wiary a wiara to zawieszanie

kogoś czegoś na drzewie

najlepiej żeby było martwe lub na nim zabite

więc może nie chcę

nie wierzę w ciebie

zostanę z nadzieją przez ten jeden dzień

do nocy

po nocy na kolejny

każdy taki sam aż będziesz

zalepisz we mnie mrok

wstawisz świeczkę

będę ją w sobie nosił mimo wiatru

na przekór

porannieję już

jeszcze nieodczuwalnie

to nawet nie oddech na szyi

to wspomnienie szaleństwa

nitka przywiązana do szypułki

i powieszona na iglastym drzewie

coś jak wiara w słowo co stanęło w gardle

ziarno i kiełkuje

zapuszcza korzenie

świat nas poronił przeżyliśmy cudem

bez krzyku bez woli bez nocy bezsennej

codziennie obracam wskazówki martwego zegara o dobę

jesteśmy podobni

szepczesz kołysanki poduszkom

a to one miały dać sen

jak wodę ze studni

ze stu dni pozostała nam godzina

zawsze godzina i nie pytaj

bo nie ma czasu na odpowiedzi

są tabletki na sen na sens na życie na śmierć

które wypluwam jak zęby po ciosie

a to od akuszerki

i pierwszy krzyk pierwszy brzask pierwsze nieporozumienie

poronieni i przeżyci cudem

bo to cud móc przeżyć przed żyć po żyć zżyć się i zżymać

na zawartość szuflady

zamknij na kluczyk którego nie ma

kłód pod nogi nie zabraknie przyrzekam

kłódeczko ale nie wpuszczaj nikogo

nikogo tu nie ma i tylko zegar

nie tyka więc ruszam wskazówki o dobę

w to samo miejsce gdzie jestem ty jesteś

podobna

poduszce szepczesz kołysanki i głaszczesz

na sen

nie płacze nie krzyczy nigdy

grzeczne dziecko

kiedyś cię poznam

po krawędzi szuflady dotknę

na noc znów bezsenną kiedy nucisz kołysanki poduszce

niech śpi

jak przykryte cylindrem magika

myśli zamieniają się w słowa i dalej w formie

porozrzucanych kamyków

toczą się jak ziemia

szukam ciebie kolejną noc szukam siebie

całymi dniami

myśli skapuja pod cylinder

tam zamieniają się w słowa i dalej w formy

kamyków znalezionych na plaży

toczą się jak ziemia

i tylko dłonie drżą jak gdyby w szale

kolejnym wydechem celebruję jestestwo

jesteś w nim by krążyć z tlenem

aż do opuszków co rozcięte

wypływasz tam i znikasz

zawieszamy liściki żeby o sobie pamiętać

mijanie ma w sobie przyzwolenie

oddychaj mną

poczuj wewnątrz

w pokoju w pół mroku zawieszamy zapach

konsumujemy nieobecności

w mrok wyciągnąłem rękę

wciągnąłem powietrze

jeszcze jesteś jestem

przykładam ucho do ściany

mijam się z tobą tuż przez nią

to wszystko jak sen

to sen

sen

w pokoju pół mrok

jak szklanka do połowy pusta lub pełna

wypijam do dna

teraz jasny czy ciemny

Pusty.

przykładam ucho do ściany

jeszcze oddycham

kiedyś cię poznam poznam się na tobie zobaczysz

póki co mam wewnątrz twój zapach

ostatni wdech roznosi krew

krzyczę żeby wejść w posiadanie czasownika

tupię w podłogę bezsilności

rozbijam knykcie o kolejną ścianę w poszukiwaniu drzwi

uderzam głową w końcu

na końcu jest oddech na początku krzyk

pomieszczenie życia zmienia formy

groteska której nie zauważyłem nigdy

szafy nadymają się od ubrań

szafki nocne wypijają kolejne kawy i nie śpią zgrzytając szufladami

w kuchni otłuszczony czajnik zapomina

grzechocze kamykami na dnie

a to tylko chwila od krzyku po oddech

w jedno uderzenie serca respiratora

nie szukaj mnie

zniknę

ludzie znikają jakby zawarty w tym był sens

ich rdzeń od krzyku po oddech

patrzę przez okno pokoju życia jak spada księżyc i wędruje słońce

po nic

to jak pijackie rozmowy od krzyku po oddech

oparłem się o ścianę

osunąłem się po ścianie i nic

nic takie piękne

został

oddech

głęboki i równy zawieszony na szyi

oddech

drży na krawędzi listka

oddech głęboki i równy

porusza włosy jak kłosy aż słychać ten szelest

aż słychać by bezdech nagły i ciche dzwonienie

kiedy powrócą do pionu

oddech

to jestem to jesteś

motyl narodzony zimą na strychu

na oknie mróz wymalował kwiaty tak martwe

jak motyl co na nich zastygł

to oddech to jestem to jesteś

i tylko

zakłóca sen

przemyka od zamknięcia powiek

teoria mrugnięć

upada kiedy zaczyna się budzić

to że coś się przespało

coś umknęło i znalazło

zgubiona moneta w rękach magika

przetacza się po dłoni zwykłego pijaka

bezsenność to lepienie ciasta z nieznanych składników

sięgasz ręką po ciemność

zbierasz owoce

ucierasz i trzesz mieszasz zgniatasz

Ciemność

w bezsenności można odnaleźć spokój

odrywać winogrona godzin

które gubią minuty

powypluwane pestki

czarne na białej kartce

mapa skarbów

wymyślam tym antygwiazdom nazwy

wiatr wieje coraz śmielej

przegania chmury

wywraca kartkę

komu by się chciało zbierać pestki

minuty z godzin

mały cichy sen tuż obok mnie

głaszczę po głowie żeby nie przestał

śnić o tym że go głaszczę po głowie

i nie mogę przestać

wieczność przeskakuje jak w grze w klasy

jest kulawa ale to bez różnicy kiedy skacze

czarna po czarnej planszy

sam nie wiem kiedy zaczęła zamierać

gubić kroki dookoła

pojedynczych liści między podmuchami

dać się unosić i przewracać na równe nogi

bez snu

przytulam ucho do ściany

oddycha

Flmng

2-4 2-4 2-4 2-4 2-4

marzec 07, 2026 22:11

Mam mieszane uczucia, może przez to, że dość długie, ale są momenty bardzo fajne.
Jestem ciekawa wysłuchania tego zamiast czytania.

grzegorzgrześ

2-4

marzec 07, 2026 19:26

Tak w zasadzie sam to poematem nazywam.
Im dłużej go gadam tym mniej lubię, ale pewnie będzie to fajna pamiątka jak w końcu nagram to i usłyszę z aranżem i masteringiem

Anya

2-4 2-4

marzec 05, 2026 20:41

Zaciekawił, dobrze się czyta jak poemat.

Majowa

2-4 2-4 2-4

marzec 05, 2026 19:37

fajne
pozdrawiam

Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem

Spis rzeczy

Akcje promocyjne

Inne

Forum

grzegorzgrześ

Jesteś ze mną ten miesiąc - wersja do nagrywki

Komentarze