Muszę Cię objechać, no bo co to w ogóle jest? Poezja to nie ten kierunek, żeby opiewać bezlitośnie zalety własnej duszy. Nie. Nie po to ona jest.

Hmm.. ja bym to mocno skróciła, drażni mnie ten patos momentami bardzo. Np tak:

Zapraszam Cię do mojej duszy
ona jest okrętem, który żagle niosą dłonią swą
w niej się wsłuchasz w przestrzeń chmur i aleję róż
zagram więc dla ciebie z tych słowiańskich mórz ..

Reszta jest tak patetyczna i ciężkostrawna, że nie da się czytać bez nerwów
Po drugie: do kogo to jest skierowane? Zastanów się. Bo nie chcę się tu zagalopować, ale jest zbyt egocentrycznie moim zdaniem.
Ćwicz, jeśli cię ten komentarz nie pognębił. Tetu dobrze radzi.

Skoro zaprosiłeś to przyszłam.

Dawidzie, zacznij czytać wiersze innych autorów i komentuj je. Tak jak czujesz, jak ci się wydaje, że jest, nie obawiaj się, to żaden wstyd zrozumieć coś inaczej. Myślę, że to ci dobrze zrobi, być może otworzysz się na inną przestrzeń, załapiesz język, metaforę, porozmawiasz z nami, bo póki co zamknąłeś się w swoich tekstach i uparcie w nich tkwisz. Daj sobie szansę. Chciałabym poczytać Twoje komentarze. Podobnie jak Tobie, być może mi się co nieco rozjaśni, bo jak się tak głębiej zastanawiam nad tym co prezentujesz, to tylko jedno przychodzi mi do głowy, w czym ewentualnie chciałabym się utwierdzić, a co tłumaczyłoby takie pisanie, ale z szacunku do Ciebie mówić o tym nie będę. Pozdrawiam.