Dzień nad wodą. Wolny cały...

Głos żywotnych podsłuchałem.

Jedno kumka, drugie ćwirli…

spokojności nie ma chwili.

 

Żaba kumka: „Zejdź mi w cień!

Dwudziestego to mój dzień”.

Na to wróbel, strosząc brew:

„Jest przeciwnie. Nie znasz się.

 

Spójrz w kalendarz. Dzień przed wiosną 

wróble głoszą wieść radosną,

że od jutra już wiosennie

będziesz mogła kumkać we dnie.

 

Tak więc dzisiaj Święto Wróbla.

Żadnej żaby! Się nie uda

waszej kumkającej zgrai

zgłuszyć świergot nasz poranny”.

 

„Co ty pleciesz?! – Żaba na to. –

Zły kalendarz masz, łachmyto!

my kumkaniem obwieszczamy,

że już minął czas Marzanny.

 

Jutro ją przyniosą tu,

aby wrzucić w wody nurt

i popłynie. Skończy się

zimy okres. Czas na lęg”.

 

…Tak harmider swój podnieśli,

żem nie słyszał własnych myśli.

Nic spokoju. Ciszy chcę,

by dosłyszeć soków bieg,

 

które w drzewach w górę niosą

to, co trzeba. Liście wzrosną.

Świat odżyje, ruszy się,

Wiosna wreszcie, czas na siew.

 

„Pax! Niech zabrzmi zgodny dźwięk,

skończcie wreszcie kłótnie swe.

Żaba rację ma, ty też.

Moje słowo! Wróblu, wierz.

 

Oficjalnie mówię wam –

że kalendarz (prawdę znam)

tego dnia obojgu przyznał

święto. Jemu nie pierwszyzna,

 

że w dniu jednym kilka świąt

musi zmieścić. W marcu stąd

dwudziestego święto macie.

Żaba? Wróbel? Rozkminiacie?

 

Wasze szczęście, że dziś jest

jednocześnie Szczęścia Dzień,

gdyż inaczej moje czary

zrobiłyby z was ofiary.

 

Wróbel „kum, kum” miast ćwierkania,

żaba „ćwir, ćwir” miast kumkania…

więc z harmidrem skończcie wreszcie,

za płodzenie w święto bierzcie.

 

Co, zabrakło wam do pary?!

Straciliście czas na swary

i potomstwa, coście chcieli,

już nie będzie. Diabli wzięli”.