Dziękuję za Wasze komentarze, za wszystkie słowa za i przeciw. Pozdrawiam.

Bardzo smutny i tragiczny. Ale to tak powinno być, że poezja budzi odruchy. Całkowicie rozumiem tę twoją "sytuację liryczną"... ;-)

...i tak i nie - z akcentem na nie.

Bardzo ciekawy i przejmujący utwór, w którym milczenie, bunt, a także to, co pomiędzy staje się świadomością, która dojrzewa. Ale też pamięcią, która pozostawia swój ślad.

Brakuje mi po myślniku tego dopowiedzenia. Wiem że jest w tytule ale mimo to .. bardzo fajny wiersz, płynie z takim przyjemnym prądem, jak strumyk między głazami w środku lasu. Trochę za mocno zrywa się na cieniu krótszym od wątpliwości, bo tu w sumie się gubię nieco.. tu bym coś wymyśliła w stylu: wyrwany szarości cienia, by stał się pewnością.. albo coś

Spójny ton, bardzo spokojny wiersz (jak dla mnie) z mocnymi obrazami. Ma siłę -„spowiadam się z milczenia”, „prostowanie pleców”. Ten wiersz po prostu się czuje. Pozdrawiam :)

Ładna ta spowiedź
I nie wymaga żadnego rozgrzeszania
Pozdrawiam