Nawet żebyś dążył do kupienia prozaicznego batonika czekoladowego (słodkiego) musisz odczuć jego brak, czyli potrzebę, i tym się zajmują twórcy reklam, produkują potrzeby, stosując brzydkie sztuczki psychologiczne, aby w odbiorcy reklamy wyrobić poczucie braku, niepełności, niewystarczalności, pustki, samotności. Odwołują się do skojarzeń seksualnych, jak również do instynktów stadnych - nie masz batonika? Jesteś gorszy, samotny, znajdujesz się w mniejszości, bo wszyscy inni już odkryli wspaniały smak tego batonika i zajadają się nim, stanowią grupę wtajemniczonych, a ty wciąż do niej nie należysz, co z tobą nie tak? Więc nie, to właśnie brak czegoś i pustka są motorem dążenia.

Nie. Misterze. "Dążenie" nie musi być linearną ciągłąścią, a chwilową potrzebą. "Chce mi się spać; napiłbym się czegoś; zjadłbym coś słodkiego, poszedłbym na dobry film; ciekawi mnie, co jest za tym horyzontem" - to nie jest "nieustanna potrzeba". Gdyby była taką, to już natręcywo i uzależnienie.
Ja mówię o chwilowej "słodkości" - ona nas napędza, ale nie przesłania całego świata.

"Dążenie do słodkości" - dąży się zazwyczaj do tego czego brakuje, zatem musimy odczuwać nieustanny brak słodyczy, żeby do niej dążyć, inaczej do niczego byśmy nie dążyli. Motorem dążenia jest brak czegoś, a nie posiadanie czegoś. Chyba logiczne. Kto jest pełny do niczego nie dąży, pełnia nie dąży do niczego, jest pełnią. Dążymy bo czegoś nam nieustannie brakuje, odczuwamy nieustanny niepokój i pustkę, to wszystko symptomy braku.

PS. Słodkość nie musi powodować gnuśnienia, ani gorzkiego serca. To są stereotypy, uogólnienia.

Mam inne zdanie, Misterze, przeciwne Twojemu czy temu Indianinowi - zawarłem je w facecji.
To dążenie do "słodkości" (możesz nazwać to "ulżeniem codziennej pracy") oraz ciekawością swiata - było i jest motorem postępu.

Teraz pomyśl - gdzie ludzkość dzisiaj byłaby (i Indianie też) gdyby nie te nakręcające "przyjemność+ciekawość"?
(nie biorąc pod uwagę zbrodni "odkrywców Nowego Świata" na tuziemcach).

I na tyle na ile ich znam, to raczej my się przy nich skapcaniali wydajemy, smętni, depresyjni, rozlaźli... A tyle słodyczy w sklepach...

To aluzja do tego słoika nutelli, który lewitował w kabinie? Znam kilku Indian i oni by się z Tobą nie zgodzili, jest dokładnie odwrotnie, jak mi jeden powiedział - "wy pijecie dużo słodkich rzeczy, ale wasze serca są gorzkie, u nas jest na odwrót, my pijemy gorzkie rzeczy, ale nasze serca są słodkie". Więc raczej to gorycz jest motorem postępu i dążenia aby zagarniać wciąż więcej i więcej, bo serce gorzkie i puste, potrzebuje wciąż nowej "słodyczy pustej przestrzeni", aby czymś wypełnić tę gorzką pustkę, której wypełnić się nie da. Być może kto jest "słodki i pełny", nie potrzebuje niczego. Dlatego obstawiałbym gorycz jako motor postępu.