Jest poezja, ale ja bym tak:

"ziemia jeszcze chłodna
jak nienoszony dawno jedwab
próbuje przypomnieć sobie zielony rytm

wiosna zaczyna się w pęknięciu kory
w soku który krąży pod skórą drzewa

ptaki nie śpiewają dla nas
zwyczajnie cerują dźwiękiem niebo
żeby nie było tak dziurawe po zimie

nawet słońce kładzie się na trawie
jak ktoś kto obawia się wzejść

pąk ostrożnie otwiera swoje wnętrze
boi się nieznanego dotąd światła
poranek zostawia krople na delikatnych
nieporadnych jeszcze blaszkach"

. . .

Bardzo delikatne te obrazy, jest pięknie!

Piękny, przyrodniczy opis wiosny, czyta się wybornie.
Pozdrawiam

Przepiękny, magiczny, delikatny obraz przedwiośnia. Cerowanie dźwiękiem nieba przez ptaki — perełka. W ogóle piękne i obrazowe metafory. Bardzo mi się tutaj podoba. Jest nastrojowo i autentycznie. Pozdrawiam.