Ten dżdżysty Sam Środek mało przekonuje. Tu trzeba czymś dowalić...

Dziękuję za przeczytanie i dobre słowo. Podoba mi się ta wizja nieoczywistości I szmaragdowej wyspy.

Fajny i przyjemny wiersz.
Myślę że mgła jest tu metaforą która zasłania w pewnym stanie świat
Pozdrawiam

Łzy przynosi porywisty wiatr znad szmaragdowej wyspy bez wysiłku i bez celu w sposób nieoczywisty
Dyplomu stamtąd nie otrzymasz, bo uczuciowo trwa tam wieczna zima lub co najwyżej przedszkolne przedwiośnie
Dalej myślą nie sięgam bo mało kto chce znać swoją ścieżkę zawczasu? To jak z chodzeniem na grzyby:
Nie pójdziemy do lasu, bo się obrażamy na aurę?
Są, czy też nie. Byleby było przyjemniej

Dziękuję Tetu :)

Tekst ujmuje szczerością i prostotą — to jego zaleta. Jednak dużo tutaj "niebezpiecznych" motywów: deszcz, łzy, mgła, które łatwo wpadają w kicz. Choć tekst ma odpowiedni, melancholijny nastrój, to jednak się waham i zastanawiam, co czuję po lekturze, bo tę wewnętrzną niepogodę już znam. Wolałabym bardziej nieoczywisty obraz smutku, ale — tak jak powiedziałam na początku — tekst jest szczery i to mi się w nim podoba. Serdeczności Basiu.