przez sam środek cmentarza

z obszernej studni wypływał potok łez

jednak to były tylko pobożne życzenia ludzi

którzy wierząc w takie gusła

wykorzystywali tą wodę na wiele sposobów

podlewali nią kwiaty myli ręce

nawet i pili ją jakby była przenajczystsza

nikt tego nie zbadał bo i po co

woda była tu odkąd ją pamiętano

a ja i moja dama osobliwa i przerażona kochanka

codziennie od samego zmroku

zamienialiśmy się w parę nad tym potokiem łez

kłębiliśmy się do samego świtu i tylko dlatego

aby następnego dnia wyparować w świetle mglistego poranka

byliśmy przekonani że tak samo jak nieskończoność światła

i wszystkie stworzenia realne i nierealne

tak samo i my znieczuleni tym osobliwym miejscem

będziemy istnieć w odbiciach świateł i w bezgraniczności

lecz jednak nasza podróż w niezrozumiały dla nas sposób

naprawdę odbiła się tylko że w czarnej dziurze

odkryto nas bezzwłocznie i rozsypano na szarej płachcie

stwierdzono braki w niebiańskiej dokumentacji

ponoć rodzina nie opłaciła miejsca pochówku

i chociaż nasze truchła zostały zmielone

my nadal byliśmy parą parą w bezkresnej wzajemności