Jestem chrześcijaninem ale nie fundamentalistą więc przyjmuję ten tekst jako dopuszczalną formę satyry w poezji.
Poza tym wiersz jest napisany bardzo sprawnie i może się podobać
Pozdrawiam

Dziękuję Stello za pochylenie się nad tekstem. Słuszna twoja interpretacja, i właściwe odniesienia, aczkolwiek pozostawiłem pole do niejednoznaczności. Może chcuałem napisać satyrę?

Wyczytałam osiem odnosień do religijności katolickiej i figury Chrystusa-zbawiciela.
Gdyby puenta miała być "że człowiek został powołany do życia nie do rozmyślenia", to mam przeciwne zdanie - człowiek jako jedyna istota ma rozum (Descartes - cogito ergo sum, Kant - sapere aude) i jest zdolny do rozmyślenia.

Wiersz stwarza klimaty jakiejś desperacji, niemal niewoli duchowej, i szukania zbawienia - ale bez idei jak. Uchylone drzwi, chmury, pliki ? Człowiek zaplątany w problemach AI ?

Basiu, nie zamierzam polemizować z twoją religijnością.

Mylisz tu wiele pojęć, wychodzi ciężkostrawnie, może gdybyś zaczął gdzieś u źródeł szukać znaczenia tego o czym piszesz i poszukał prawdy a nie bezlitośnie szkicował kolejna karykaturę czegoś co być może próbujesz zrozumieć, ale wyraźnie od drugiego końca. Puszczam tu oko do Twojej ambicji ;) i życzę powodzenia.

O matko ... Nie. Wiersz brzmi niezdrowo jak po paru głębszych w podejrzanych okolicznościach, np gdzieś z cmentarza po zmroku w równie podejrzanym towarzystwie. Nie ma w nim nic poza zarzutami i drwiną. Nie, nie, nie.. i bez obrazy

Dziękuję za pozytywne przyjęcie wiersza. tetu, tę "gęstość treści" zarzucił mi kiedyś Janusz Szuber, poeta-krajan - czasem tak piszę, gdy przekaz tego wymaga. Po komentarzach dokonałem wielu poprawek i czuję, że na nich się nie skończy. Pozdrawiam wszystkich

...za tetu.

Dobry wiersz, świetny warsztatowo, ale dla mnie ciut za gęsty. Momentami czuję spore przeładowanie pojęciami, a fragment o człowieku powołanym do życia brzmi na tle reszty zbyt dosłownie. Najbardziej zgrzyta mi jednak ostatnia strofa – gdybyś trochę odciążył tamtejsze metafory, ten fajny, emocjonalny klimat byłby o wiele bardziej wyczuwalny. Urzekła mnie jednak lekka ironia, świetna klamra z motywem głosu i niezwykle obrazowy ostatni wers z chmurami połączonymi plikami. Świetna puenta! Pozdrówka.

Witaj, moje klimaty, mój Mi, kilka naprawdę dobrych wersów, zwłaszcza ten: „by w końcu głos znalazł ujście przez uchylone drzwi”. Uchylone drzwi robią robotę! Pozdrawiam :)