...gdyż to bukolik, Leszku. Prawie zapomniana forma - sielanka wiejska ;)

Jest tu wiejsko i sielsko - anielsko, pozdrawiam

Tak, czytelnik ma prawo do własnej interpretacji czytanego utworu. Byle nie odebranego całkowcie przeciwnie do intencji autora ;)

Dzięki za odpowiedź!

Jako autor masz pełne prawo do własnego języka i szukania poezji dokładnie tam, gdzie sam ją widzisz. Świetnie, że stoją za tym Twoje własne doświadczenia i świadomy wybór.
​To zresztą fascynujące w pisaniu: dla Ciebie ten kwik nosi w sobie zapach nowego życia, a u czytelnika budzi twardy, surowy dźwięk. I właśnie w takich zderzeniach intencji z odbiorem dzieje się cała magia poezji.

​Powodzenia przy kolejnych tekstach.

Haraldpoems - tak, porównałem dawną wieś do współczesnego widoku. Znam jedną i drugą... i tak powstała ta sielanka.

Naciaganie? Pewnie chodzi o "losze / kwiki świń"? Śaidomie to wstawiłem - locha ma małe, warchlaki - a więc nowe życie na wsi.

Dzięki za komentarz :)

Przełomowy moment — gdy po pełnym wigoru opisie wiejskiego gwaru zapada nagła cisza „lecz… nie słyszę” — to najlepszy punkt tekstu. Tam dramaturgia naprawdę działa.

Niektóre frazy sprawiają wrażenie napisanych wyłącznie po to, żeby dociągnąć liczbę sylab i zamknąć rym. To jednak chyba kwestia gustu. Zamieniając to na pozytyw to dobrze się płynie przez treść.