"słońce chce się do nich dobrać
od samego rana." - może brzmi oryginalnie, ale to wydmuszka słowna/wata. Dalsze czytanie nie budzi emocji/uczuć.

Jest tu parę momentów, jak:
"słońce chce się do nich dobrać"
"zegar słoneczny złączył nogi"
"śmiech fal"
Brakuję natomiast myśli przewodniej, jakiegoś spinu

Brakuje chociaż jednego zdania, chociażby w puencie, które by uratowało myśl przewodnią i sens tego tekstu.

Dla mnie ten poziom absurdu jest nie do przełknięcia. Także myślę że mija się z celem pisania. Jest w nim dużo potencjału, szkoda tylko że nie podejmuje żadnego tematu

Warto czytać takie rzeczy chociażby po to, żeby zobaczyć, jak zupełnie inaczej można budować napięcie — nie cięciem chirurgicznym, ale puszczeniem wodzy absurdu.

Brawo :-)