Dziękuję Marku, pozdrawiam

Dziękuję harald poems, pozdrawiam

Ciekawy eksperyment na tkance utopii. Najmocniej gra tu pęknięcie między idealistyczną bio-reorganizacją (Adam i Aniela) a sprowadzeniem kultury do poziomu podstawowej higieny na końcu. Zderzenie sacrum z prozą życia.

"i wspólnie rodzić swe dzieci" - Leszku, w przypadku Adama mogą być trudności; o Anielę się nie boję...

Dziękuję Janvierdunord, pozdrawiam serdecznie

raj będzie już bez cierni
i zakazanych owoców
Adam pojmie Anielę
szybować będą nad sadem
i wspólnie rodzić swe dzieci

tak ciekawe takie apokaliptyczne - pierwsi cherubini bez grzechu pierworodnego

Dziękuję Basiu, jesteś bardzo blisko sedna - pozdrawiam

Dziękuję Tetu za konstruktywny jak zwykle komentarz,
troszkę zmieniłem według sugestii - pozdrawiam

Dziękuję Brednienakamiszu za trafny komentarz, przyjrzę się jeszcze temu wierszowi - pozdrawiam

Jak dla mnie monetami zbyt dopowiedziany ten wiersz utrzymany w bardzo klasycznej konwencji , archaizmy są , ale mogę być , choć bardziej współczesny język myślę że by zadziałał na korzyść tego wiersza. Ostatnia strofa znakomita. Pozdrawiam

​​Dla mnie świetna ostatnia strofa — dowcipna, cyniczna. Robi tu za cały wiersz! Szkoda jej, bo trochę odstaje od początku. Potrójnie wstawione słowo "stworzymy" mocno osłabia wiersz, podobnie jak niepotrzebny archaizm. Przemyślałabym ten tekst, Leszku. Fajnie by było od samego początku poprowadzić go w tonie i rytmie tej ostatniej, naprawdę świetnej strofy. Pozdrawiam.

Mocny tekst, mnóstwo absurdu i ironii. Sedno czytam w zaludnianianiu dolin i gór na wzór Olimpu.. tak, to chyba o nietrafionej i przewrotnej próbie sięgnięcia po boskie atrybuty przez człowieka.