Czułam, Grzegorz, że jesteś bardzo świadomy tego, co napisałeś. To bardzo uczciwe wobec czytelnika, że stać Cię na taki autokrytycyzm. Zatem trzymam za słowo – jak Ci się kiedyś uda złożyć to do kupy, to wiesz gdzie mnie szukać. Pozdrówka.

Jakoś mocno mnie zniosło w taki klimat, trochę zbyt egzaltowane i operujące na krawędzi dobrego smaku, bo w jakiś sposób te teksty romantyzują samobójstwo.
Trochę na krawędzi kiczu i banału, prawie bez metafor.

Kusi mnie to złożyć w całość z opowiadaniami, ale to czas pokaże. Do Ciebie się zgłoszę, żeby dać egzemplarz, o ile się uda

Czytam te teksty kolejny raz i za każdym razem czuję mocne napięcie. Lubię mroczną, konfesyjną poezję, odnajduję się w niej, ale tutaj pojawia się bardzo specyficzny niepokój.

​Natłok obrazów wywołuje dreszcz – jest w tym coś autentycznego, bezwzględnego i dusznego zarazem. Trzymasz czytelnika za pysk w niezwykle ciężkiej atmosferze, nie dając ani chwili na złapanie oddechu.

​Bardzo surowa, mocna liryka. Zawsze czytam.