Katarzyna Urbanik

mèimei

Nie mogłam zapleść ci warkoczy,
poznałam cię zbyt późno –
gdy trwałą miałaś już na głowie.

Kręte drogi, inne domy,
ten sam zegar i czas,
który uciekł jak złodziej –
zamknął za sobą drzwi.

Nie lubię smaku czekoladowych lodów.
Wiem, że ty też nie.

Zamykam oczy,
bo w wyobraźni potrafię otwierać wszystkie zamki,
nawet te z piasku i mgły,
niewidoczne dla oczu.

Kiedyś zamieszkasz w jednym z nich,
a ja oddam ci serce.

Ilość odsłon: 64

x l a x

2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5

listopad 03, 2026 09:31

Trochę wygląda to na twórczość epistolograficzną. Metafory i porównania zdają się przyciężkie; brak czegoś, co by zainteresowało czytelnika, jakiejś "perełki"...

Brednienakarniszu

2-4

listopad 02, 2026 14:17

Tu raczej chodzi o utraconą relacje z siostrą w okresie dzieciństwa ,dopiero w dorosłości się poznały, ładny wiersz niejednoznaczny , przez to jest ciekawy , już niezależnie od właściwej interpretacji, tutaj moze być ich kilka.

Basia

2-3 2-3 2-3 2-3 2-3