zaniemówiłem wypatrując gwiazd  

                                     unosi parne lato w ciemności  uderza w mroku zmysłami  

                                                 o ruchome wbrew pozorom ściany 

                                                       jak łuna światła wreszcie usiadła obok  z niepewnością i  z niedowierzaniem 

                                                                  w ciemnościach jest bardzo szczupła     

                                                                             bladość naszych ust  porusza unoszący wątły płomień nad święcą 

                                                        splatamy  palce między rzeczywistością a fikcję

                                         w blasku księżyca myśli wariują jak niepohamowany instynkt  

                         zanurzam się głębiej pieszcząc jej małe piersi 

                     kradnie serce jak motylica nocy odsłaniając kolory 

                                      krążymy razem  a ja jestem nieoświetlonym tunelem 

                                                         i razem eksplodujemy w  mgławicy  jak supernova 

                                  bez słów odchodzi wśród bezkresu przebarwień i jasnych plam na niebie

                     rozczarowanie i tęsknota za  wykrzesanym z głębi spojrzeniem

                              dlaczego nie spłoniemy kilkakrotnie  razem w matowym szkle żarówki

p o w a  b n a k o k i e t r u j ą c a