ociężały świat umiera w estetyce piękna  w idealnej formie poskładane manekiny  

 trzymając w garści kawałki marionetek  animatorzy w maskach zapełniają ulice

wypchany uśmiech w przecznicach tworzy nową odmianę nomenklatury

w zaułkach świadomości banknoty w synapsach zastępują myślenie

duplikaty duplikatów zalewają kulturę  dobro narodowe zbywane tanim złem koniecznym 

dzisiejszy dzień zapomina o wyższych ideach  o nieśmiertelnych rysach na twarzach

nie wskrzesza pamięci serc zastygłych w kamieniach więc nic już nie poruszy wykutych liter

tylko nieliczni w burzowych chmurach wypatrują smugi światła na niebie

nie dla poklasku chodzą w zgrzebnych ubraniach oświetlając sercem twarze pokoleń

dzierżąc dar Boga utrwalają na nadrukach znoszone kruche życie