mając sześć lat wyrwany ze snu 
rozrzucone głowy szukają ciał
palące się domostwa i i mama
wydęte wargi o haust powietrza

w sitowiu krzyk konających
świtem odsłania wytatuowane twarze
związane nadgarstki kołysze rozpacz
pod pokładem nowa  przyjaźń ze szczurami

rogate olbrzymy pokazują drogę
Janus nie pomoże na nie poświęconej ziemi 
lód całując nagie stopy 
odsłania we krwi płynącą ziemie

trzymając za przewodnika koniec mgły 
nad urwiskiem pierwszy promień 
w górach strumień ratują życie 
zimny nurt zaniósł do rybackiej wioski

na horyzoncie skały uśpione nocą
w gwiazdach ślepa wilków
teraz domem oczy starej kobiety
w źrenicach rozpala ogniska wśród wikingów

************************************************************