wymięty z tylnej kieszeni 

jak figura retoryczna krwawiąca z gęby 

wypluwa z żółcią zwrócone wczorajsze światło

które z bólem rozjaśnia zaciemnioną dużą jadalnie

 jajecznica bez chleba na zwróconej jadalni 

z chłodnym porankiem za oknem wyciąga się na ławce żółć

zaglądam z nimi pod powieki nowo posadzonych drzew

w pajęczej sieci w agonii plątanina skapują wyciągnięte 

z gardła pająka krople rosy

pada ...

ucząc się języka deszczu łapę rytm

kurwa przybity i cierpki jest dość nieprzewidywalny i obcy 

czasami  skapująca po parapetach woda jest   jak ślina nocą 

czasami jest niczym wodospad która uderza w inną stronice 

 jak z literami z leksykonu blokowisk o nieoszlifowane kamienie bruk

wypalony i chropowaty z zachodem słońca

odczuwam nową przestrzeń między poszarpanymi wersami

skrupulatnie chowam zaszyfrowane gwiazdy w rozlaną żółć

docieram do dorzecza gdzie z nurtem Styksu się utożsamiamy

tam zwracamy sfermentowane z żółcią światło

jest zajebiście odparowane śmierdzi i świeci nad głowami 

***************************************************************

mówią że jestem inny 

między dwoma światami

zbudowałem następną wojnę

w kokonie ze splotów zdarzeń

doszczętnie zburzony entuzjazm

osiada z pyłem  na chodnikach

pochowałem z gruzowisk wydobyte myśli 

nie widząc już  horyzontu nocą pospadały gwiazdy

wyoblone krawędzie w przestrzeni

z Boskiej tylnej kieszeni wymięty nowy świt  

przez wybrudzoną paluchami szybę

przebija się unosząc kurz do zaciemnionej   jadalni

w chłodnym poranku degustator trunków 

jak jurny młodzieniec odzyskuje półpełny kąt na ławce 

zaglądam z nim w konfuzji pod powieki drzew

dostrzegając w pajęczej sieci agonie kropli rosy

cholera znów pada ...

ucząc się języka deszczu

skondensowany w chmurach  jest dość cierpki i nieprzewidywalny 

czasami ociężała kropla spadając jest niczym młot

rozbija kamienie tępiąc krawędzie jak myśli zmieniające światopogląd 

z zachodem  odrętwiały   i chropowaty  

odczuwam nową przestrzeń między futrynami

skrupulatnie chowam kawałek nieba

do dorzecza gdzie z nurtem Styksu się utożsamiamy