Janvierdunord

Pa ź ar

na cementowni rodzą się

motyle, rozpościerają splątane skrzydła,

szukając ciepła

odfruwają,

gdy promienie dosięgną zsypu,

karmią się oczami robotników,

pachnącymi flanelą, i wtedy

przestrzenie rozwarstwiają się,

i pękają

w której nigdy nie za istnieją,

która nigdy ich nie zrodzi

zapomnienie jak inicjał który przywiera

powietrze i motyle

świat we mgle, przestaje do nich należeć

lepka maź osuwa się po drzewach,

drży blask nocy,

cicho spoczywa z brudną ziemią

jesienny wiatr wyostrza przy

krawężnikach czarne smugi,

trzepot w pożółkłych strzępach liści

rudzika,

pytając niebo ulepione na garncarskim kole

odrobinki cementu i światła,

dodają kolorów motylom, w martwej i wytrawionej

na rdzawo czerwony kolor zieleni

zapomnienie jak inicjał zmarłego

rozwidnienie, drzewa milczały,

ciężkie gałęzie

nie chroniły przed deszczem,

ślady na błocie, zanikały,

chmury nienaturalne w bezruchu,

patrzyły prosto w oczy

(z ostatkami dodatniej temperatury)

na hali surowca, introwertyk fotografuje

ukradkiem motyla,

w niezrozumiałym dotąd amoku,

by nie zapomnieć wielobarwnych odcieni,

i miłości, którą nie zweryfikowały, przed

odszukaniem się, po drugiej stronie

jak inicjał zapomnienie zmarłego

słońce przecina horyzont, rozganiając kruki,

rozpadają się hałdy popiołu,

motyle odchodzą w co-raz to głębszy sen, jak żółte plamki,

na wierzchołkach drzew głogu

odradzają się jak metafora

pod zmarszczoną skórą, z majowym śniegiem i kłamstwem *kocham cię*

powtórzonym tysiące razy

kwitnie cytrynek i kanadyjski judaszowiec

Ilość odsłon: 861

← Poprzednia 1 2 Następna →

W.K.

2-3 2-3

luty 16, 2026 10:03

Piękny wiersz, gęsty, wielowarstwowy, zbudowany z kontrastów: zapomnienie i próba ocalenia. Medytacja o kruchości uczuć. Szczególnie spodobał mi się ten fragment: "odradzają się jak metafora pod zmarszczoną skórą, z majowym śniegiem i kłamstwem "kocham cię" powtórzonym tysiące razy "
Gratuluję talentu!

Mister D.

2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5

luty 16, 2026 00:35

Przeczytałem, i poza nastrojem i kilkoma ciekawymi obrazami - "niebo na garncarskim kole" "żywiły się oczami robotników"... jakoś niewiele zostaje, ta wersyfikacja też nie pomaga, i dziwne zabiegi gramatyczne, rwie się mi ten wiersz, rozmywa i rozjeżdża, a fajnie się zaczynał. Pzdr.

Mister D.

2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5

luty 16, 2026 00:20

Tutaj są ciekawe momenty i nastrój, ale nie potrafię poskładać obrazu w całość, ciężko się skoncentrować.

Janvierdunord

2-5 2-5

listopad 13, 2025 20:02

dziękuje tetu pozdrawiam serdecznie

tetu

2-5

listopad 11, 2025 18:10

Są fajne momenty, choćby ten który wskazał Mithril.
"Niebo ulepione na garncarskim kole" - ciekawe i obrazowe,
jednak nie mogę się przy tym wierszu skupić, sporo mnie tutaj rozprasza. Pozdrawiam.

tetu

2-5

listopad 11, 2025 18:09

Janvierdunord

2-5 2-5

listopad 11, 2025 16:35

witaj Marku niektóre wyrazy celowo były zaznaczone do kasacji odnośnie poezji nie użyłem żadnych metafor

wszystkie wyrazy to iluzja która w przestawionym szyku jest z życiem inwersja

serdecznie Cię pozdrawiam

x l a x

2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5

listopad 11, 2025 14:45

Za dużo gwiazdek; baaaardzo przesadzony, wręcz niedorzeczny zwrot: "odrobinki *pyłu cząsteczki*". Poza tym jest dużo poezji w poezji... Zdrówka

Janvierdunord

2-5 2-5

listopad 11, 2025 12:11

wokka serdecznie Cię pozdrawiam miłego dnia

wokka

2-5

listopad 11, 2025 10:32

Interesująco namalowany obraz. Będę. do wiersza jeszcze wracał.))