Co to za miejsce, co to za klub, ja dobrze nie pamiętam.

to tak się przedstawia

Dzięki.

Wszyscy mijamy... I taka jest kolej rzeczy, powinniśmy cieszyć się przemijaniem, bo wielu z nas to nie jest dane.
Często też brakuje nam tego, co kiedyś nas drażniło, czego mieliśmy dość. Wiersz w wymowie podobny do "Niewidzialne" Poli, może dlatego tak skojarzyłam, bo przeczytałam go tuż przed Twoim.

Bywa, że nie ma wyjścia. Dzięki, miło, że się spodobał.

Jestem pod wrażeniem, bardzo mi się podoba. "Niewidzialni" odchodzimy, mijamy i tańczymy w czerwonych sukienkach – w kuchni, na balkonie, na scenie naszego teatru życia. Czasem tylko dla jednego widza. I to wystarczy, bo najważniejsze role gramy nie dla tłumu, lecz dla tego, kto naprawdę patrzy.

Taki szkic na szybko i na spontanie.