szalona

nad głową aureola, wachlarz ze strusich piór

– scyzoryk w rękawie –

otwiera się – teatrzyk – mózg.

piszą się gotowe inscenizacje.
kiedy staję na wysokościach i wystukuję sos.
cała drżę ciemnością. zarażam wściekłym światłem?

w prostej linii do obłędu?

wykrzywiłam twarz rdzą i kwaśną miną,
bo sprawiłam, że dźwięki stały się koślawe,

z uporczywym staccato metronomu w próżni.

ułomne niczym ten chód pośród pokrzyw.

kazałam ci zabić motyle, potraktować kwasem
ostatnie okno w tym stęchłym dworze.

przestawić meble i kręgosłup prawdy,

zamurować drzwi?
przebacz mi i z szeroko otwartymi ustami
wykrzycz się do woli, do snu wypartego,

modląc się do naszej wszechmocnej poduszki.

zabierz mnie, odmieńca – z końca taniej książki –
na swoje papirusy, cebulowe zwoje

i w te zapadnięte, makabryczne miejsca –
szepcz tak jak obsypany, miodnym pyłkiem, krokus:
zjedz mnie. traw mnie w krynolinach

jak kremowy budyń.
na słodko mnie weź. pod językiem schowaj,

i przetrzymaj – jak parszywą starość – po świętości
cud – co przychodzi z transportem jagniąt –
z tym raportem o kondycji duszy opuszczonej.

opisz mi te śliskie oczy i niechlubne czyny.
przy wtórze braw i splunięć.
uzbrój mnie w strzemiona do renowacji świątyń.
wpisz grzechy zapomniane na listę gości

i rzuć to na ścianę – tuż przed wielkim wyjściem

albo wejściem – do schronu wariatów. w mantrze płaczu

użyłam sztucznego serca do nawigacji i prześladowań.
poszerzyłam horyzonty psychiatrii,
która wyciągnęła cię jak złotą kartę. wciągając

debetową kreskę w neonowym blasku.

czy zaśpiewasz jak ci zagrają? odbezpieczając zawleczkę.
wpuściłam cię w kanał, czy Styksem spławiłam?
muzo, wyślij mi telegram z podróży pośmiertnej!

miłości szalona – miłości skończona –
jesteś tylko truchłem, popiołem na zgliszczach,

ale mimo wojen, zagłady i pustki
uniosłaś kurtynę i to skrzydło połamane,

które ci z wdzięcznością oddałam.