Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem Salon Literacki

 Popatrz, to nie może być prawdziwe!

 Ci, co projektowali potrzeby zapomnieli

 o strumieniach, świerkach, bazaltowych ostańcach.

 

 Spójrz - skała unosząca się do nieba

 wodą wykuta do wiecznego spoczynku;

 ziemia rodzi piersi kobiet uszykowane do boju,

 a przyjęte nasienie kiełkuje i mnoży obietnice.

 

 Może nie pytaj, jak to będzie jutro,

 bo to dopiero za jakieś sto pięćdziesiąt lat.

 Nasza ścieżka wzlatuje nad poziomami,

 Nowe Sioło dokonuje przemiany i zatracenia -

 próżno wmawiać sobie "Bądź i pozostań sobą".

 

 Z wolna pogrążają się nasze ramiona, brzuchy, nogi;

 ostateczne zanurzenie w bieszczadzkim żywiole.

 Wołasz mnie, choć trzymam cię za rękę…

 

 To bystre wody lasu porywają nasze spojrzenia.

 

 

                        Novosiele, 7 lutego 2026


 

Ilość odsłon: 1189

Komentarze

marzec 05, 2026 19:55

I pamiętasz mój stary nick? A ja zapomniałam, dzięki xlax, za przypomnienie ;)

marzec 05, 2026 19:51

Anadiomene, z tym drugim dnem to trafiłaś w punkt!

marzec 05, 2026 19:03

Panie xlax, ja tu widzę drugie dno, tych „bieszczadzkich” uroków, szczęście czuć w wierszu :) Ale opis krajobrazu piękny… 20lat nie byłam w Bieszczadach, chyba skuszę się na letnią wędrówkę wgłąb bieszczadzkiego piękna. Wszystkiego dobrego xlax! :)

marzec 05, 2026 06:19

Gratuluję szczęśliwego odkrycia :)

marzec 04, 2026 21:40

Dziękuję Anita za pozytywność. Mam takie leśne warunki bardzo blisko, a ostatnio nie doceniałem ich walorów - dopiero dzięki kobiecie...

marzec 04, 2026 17:35

o, jak ładnie zabierasz w góry, w naturę, w przestrzeń
zawsze chętnie ;)

pozdrawiam

Konto usunięte

2-2

marzec 02, 2026 15:20

Geniusz.

luty 22, 2026 15:08

Dla ciekawych wstawiłem link do "piersi" ;-)

luty 21, 2026 21:03

I dzieki za docenienie, to miłe, Jak tylko czas pozwala to staram się być. Jeszcze raz Miłego.

luty 21, 2026 20:54

To tym bardziej na plus dla wiersza. "Bój" zyskał zupełnie inny ciężar, inaczej teraz na to patrzę. Po pierwszym czytaniu naprawdę włączała się retoryka wojenna, ale wyprostowałeś moje spojrzenie i jest ok.

Mnie się przypomniał fragment z Rilkiego, to tak na zakończenie jako zwieńczenie boju: )

"Piękno jest tylko przerażenia początkiem"

Dziękuję za tę rozmowę;) Miłego wieczoru.