Dzięki za uwagi. Przejechałam po tekście kosiarką. Jakiś podejrzany optymizm mnie ogarnął na początku i nawet tego nie zauważyłam.

Zbyt pensjonarski kawanaławizm. Dobrze, że kawa robi za kontrapunkt, ale znowu treść wprost o tym kimś. Takie teksty to wysłać zainteresowanemu mejlem.

Poprawiłam nieco

Ale dziękuję za wnikliwe czytanie Misterze

W sumie chodziło o ten stan, kiedy człowiek chwyta się najgłupszej myśli żeby ocaleć od natłoku tych rozpaczliwych i niechcianych kiedy ma złamane serce

moje serce złamane
jeszcze dzisiaj nad ranem
ulicą szło niezłamane na kawę

w końcu trafiłam w ten moment
gdy kawa już nie parzy
naprawdę wyszła idealnie

na pustym krześle
zostawiłeś mi po sobie niejedno
namacalnie gorące pytanie
i żadnych odpowiedzi

zbyt późno uchyliłam okno
by czujnik dymu nie zawył

wiem tylko że smak kawy
naprawdę był idealny

moje serce złamane
jeszcze dzisiaj nad ranem
ulicą szło niezłamane na kawę

w końcu trafiłam w ten moment
gdy kawa już nie parzy
naprawdę wyszła idealnie

na pustym krześle
zostawiłeś mi po sobie niejedno
namacalnie gorące pytanie
i żadnych odpowiedzi

zbyt późno uchyliłam okno
by czujnik dymu nie zawył

wiem tylko że kawa
naprawdę wyszła idealnie

moje złamane serce
jeszcze dzisiaj nad ranem
szło niezłamane ulicą

w końcu trafiłam w ten moment
gdy kawa już nie parzy

na pustym krześle
zostawiłeś mi po sobie
namacalnie gorące pytania

zbyt późno uchyliłam okno
by czujnik dymu nie zawył

wiem tylko, że kawa
wyszła idealnie

Jakby jeszcze wiersz wyszedł... ;)
Jedyny fajny pomysł to ten z czujnikiem dymu.

To złamane serce
dziś rano jeszcze kochało
w różowych chmurach szło
o poranku ulicą

- dwa razy o porze dnia, rano/poranku. Bardzo niezgrabnie i mało oryginalnie, różowe chmury... złamane serce...