Mister D.: ARKA-VEGE NA FALACH POTOPU. Serwis poetycki.

Plaster brudnego smalcu na jezdniach topnieje,

poczerniały śnieg jeszcze się w strzępach pokłada,

trawniki potwierdzają moją przepowiednię

o tłustej na podeszwach warstwie psiego łajna.

Dym rozpływa się w ustach, kiedy z misją idę

z krótką listą zakupów, przez wilgotny łachman

porzucony po zimie. W zszarzałym błękicie

w rwanej linijce wiersza klucz do odczytania

przepowiedni o dalszym wzroście słupka rtęci,

zmniejszeniu deficytu darmowego światła,

który ma się korzystnie odbić od gałęzi,

nie ma co gęsi kijem jak Wisły zawracać,

która może się zrobić przejściowo wylewna,

można by wywiad rzekę z Wisłą przeprowadzić

na temat tego domu, który wciąż udziela,

po niewłaściwej stronie wału zbudowany

z czerwonego uporu wietrzejącej cegły,

odpowiedzi odmownej, na powracające

żywiołowe pytanie obojętnej rzeki,

gdy skuty lodem język, wsparty wartkim słowem

z odległych szczytów wiosną granice przekracza,

wytyczone przez słowa wzbraniające wstępu

na tereny prywatne, gdy powódź globalna

wkracza do kolejnego prywatnego sklepu.

Padł nocny pod naporem kolejnego płaza,

zdążyłem na ostatnią paczkę papierosów,

ekspedientkę i pustkę, która już wyparła

większość towarów z półek, istna pustki powódź,

w której grzęzną powoli oczy właścicielki,

sklepu, w którym jest wszystko - powidła i mydło

obok wędzonej ryby plus dziesięć srok leży

oskubanych w lodówce przyszłość czarnowidząc.

To małżeński interes, bardzo mili ludzie,

do mitycznej epoki ich sklep mnie prowadzi,

gdy zima się skończyła, bryły lodu skute

ludzie zgarniali z drogi, nareszcie na własnym

wychodziły na swoje spod śniegu zdzichexy,

o mięsnych pseudonimach media donosiły,

ich spod lady szemranej na ulicach rzeźni,

której odblask padł również na twarz tej mieściny -

jej uśmiech postawiony pod ścianą uwiecznił

policyjny fotograf, jej oba profile,

szczególnie potylicę dziurawą oświetlił,

w której można zobaczyć cień orła na szczycie

bandyckiego parnasu, skąd rydwany bogów

sunęły ponad miastem, zadzierali głowy

chłopcy w krótkich spodenkach, i laserem z oczu

próbowali dziewczyny w rydwanów dogonić.

III

Cztery kilo ziemniaków. Ledwie się unoszą

nad wodami potopu oczy właścicielki,

już za chwilę w biedronkach, w stokrotkach utoną,

w rechocie żab zielonych do entej potęgi.

Kolejne pokolenie z bocianiego gniazda,

nad domem z tej uparcie wietrzejącej cegły,

przełknąć ich nie podoła. Wieczór już zapada,

łuna na horyzoncie, elektryczny księżyc

wschodzi nad nekropolią, pożera energię,

jego pusty, pyzaty, płaski uśmiech świeci

nieludzko nad schodzącym w ciemność coraz głębiej

miejskim wzgórzem cmentarnym, składa raport gęsi

niezawodna eskadra, że urodzaj dymu

i płomienne widziała na gruzach zaloty

fabryki sierot, która przechodzi do trybu

przyspieszonej produkcji, zachęca by wstąpić

na szeregową ścieżkę przez pusty oczodół

wiodącą do kariery, zwłaszcza, że przybiera

cybernetyczna powódź, a człowiek do wrzodu

podobny coraz bardziej, w podróż się wybiera

turystyczną na Księżyc, w butach z krowiej skóry

zerwanej z Matki Ziemi, jak gęsi donoszą,

bo widziały słup ognia, który przebił chmury,

w ich oczach lśnił odbity księżycową nocą.

Gdzie mój kij nie-wędrowny jestem częścią świata,

tutaj jest moje centrum - na kuchennym stole,

w moim białym kubeczku, jak źrenica czarna,

niewzruszona sadzawka, z niedzielnym spokojem

w biały sufit spogląda ekspresowa kawa,

jak dobrze, że jest sufit, podłoga pod stołem,

tynk nie spada do kawy... coś w drżenie ją wprawia,

niczym czułą membranę, w kręgach niespokojnie

budzi się oczko ciszy utkwione w suficie,

biały okruch w nim pływa, jakby gdzieś daleko

olbrzym stopę postawił i fale sejsmiczne

rozchodzą się po kościach - dwie łyżeczki, mleko,

jak oliwa do ognia, zamieszać i cyklon

oglądany z orbity moje oko wciąga

w ciszę oka cyklonu, spośród wszystkich imion

daję mu imię własne - kawa oswojona,

biały okruch spokojnym oceanem płynie,

ten okruch to jest arka z rymów poskładana,

owocowo warzywna, nadaję jej imię

Arka-vege. Linijka wiersza jak globalna

informacyjna nitka pokazuje drogę,

falując ponad łodzią, już ląd niedaleki

zwiastują jej gołębie, z toni ocalone

jej pieprzyk na policzku, blik w jej oczach ciemnych,

unosi się wraz z mężem na falach potopu,

płynie Arka-Vege -

----------------------------------------------------------------

Gdzie mój kij nie-wędrowny arkę wers za wersem

rymowaną jej składam, wśród owoców świeżych

i warzyw, na tę arkę zapraszam ją z mężem,

jej pieprzyk na policzku, blik w jej oczach ciemnych,

ocalone z potopu - płynie arka vege.

Mister D.

2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5

marzec 03, 2026 12:37

Wprowadziłem kilka zmian i dodałem dłuższą czwartą część. Poprzednia wersja czwartej części jest pod przerywaną linią.

marzec 01, 2026 23:27

Rozumiem i pozdrawiam serdecznie.

Flmng

2-4 2-4 2-4 2-4 2-4

marzec 01, 2026 22:55

Wiersza to tu ni widu ni slychu. Takie gadanie w sumie ch wie o czym. Jakis smalec jakies ziemniaki ani to działa na wyobraźnię ani na emocje. To, że zapiszesz proste myśli w formie strof i wersów wiersza nie czyni.
Przeczytałam, poszłam dalej ani refleksji ani obrazu w głowie.

marzec 01, 2026 22:33

https://www.youtube.com/watch?v=P0v9vd4JEeo

Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem

Spis rzeczy

Akcje promocyjne

Inne

Forum

Mister D.

ARKA-VEGE NA FALACH POTOPU

Komentarze