Bardzo mi się podoba, szczególnie pęknięcia.
Ciekawy :)

- tetu, Janvierdunord, Brednienakarniszu, animuslumen, Katarzyna Urbanik - dziękuję za komentarze i pochylenie się nad tekstem :)

- Miroslaw Milo Nowicki, chodzi o katastrofę, której nikt nie zauważa, dopóki nie jest już za późno. Jakakolwiek katastrofa - jakoś tak mi się przyszło do głowy :) Dziękuję za poczytanie :)

Pozdrawiam :)

Z elegancją godną katastrofy stulecia?
Tu jedynie mnie zatrzymał niedobór informacji.
Pozdrawiam serdecznie

bardzo ładny, bardzo smutny - proszę o więcej takich

Witaj, to jest genialne:

„nie wszystko
co pęka

wydaje dźwięk”

Ogólnie na Tak, pozdrawiam :)

Krótko i punkt. Podoba mi się .Pozdrawiam .

wdzięk umierania to już elita tylko nieliczny umierają beztrosko z uśmiechem -serdecznie pozdrawiam

Zgadzam się z treścią.
Dramat podmiotu, który rozpada się na kawałki. Wszystkie emocje tłumione w środku, w zupełnej ciszy, niepostrzeżenie. Dobry tekst, koresponduje mi z obrazem "Drabina" Katarzyny, który przed chwilą obejrzałam. Tam pęknięcia są ekspresyjne, głośne, widoczne, u Ciebie stłumione, wewnętrzne. Ciekawie. Pozdrawiam.

-Leszek.J
-Basia
Dziękuję za poczytanie i komentarze :)

Prawdziwie o sile uczuć. Bez patosu i dramatu, ale nawet na takie katastrofy jest lekarstwo... :)