Sąsiadko, dzieciństwo i życie nierzadko bywają horrorem. Turpizm służy właśnie do tego, by nie lukrować skrajnie dramatycznych sytuacji. Celowo uderzyłam w takie struny. Wiem, że jest tu gęsto od rekwizytów, ale tak właśnie miało być — ciężko i przytłaczająco.

​Zdaję sobie sprawę, że większość czytelników szuka lżejszych tekstów i czystej przestrzeni. Niedawno pod jednym z moich wierszy Basia napisała mi:

"Gdybym miała o tym pisać, to chyba jednak zdecydowałabym się na łagodność jakąś i szacunek dla psychiki ofiary [...] Zamiast ostrą jazdę po emocjach".

​Dla mnie brzmi to trochę jak prośba: "nie dotykajmy otwartej rany, mówmy o bólu naokoło".

A ja uważam dokładnie odwrotnie: to właśnie z szacunku do ofiary piszę bez znieczulenia. Cierpienie nie może być przecież abstrakcyjne, łatwe do przełknięcia i wygodne dla odbiorcy — nie chcę budować sztucznych pozorów i udawać, że ból da się oswoić. Przemoc nigdy nie jest ani ładna ani łagodna i nie powinno się jej pudrować.
Tak już mam, że czasami muszę wyrzucić z siebie taki obraz do końca.
Ale rozumiem dyskomfort czytelnika i szanuję jego odczucia.

​Dziękuję Ci za odwagę zmierzenia się z tym horrorem. Pozdrawiam serdecznie.

Ostatnie dwa wersy mi się spodobały. Fajnie, ze nakryje do stołu. Reszta to jakiś raczej rodzaj turpizmu a nawet horror.:)