Sąsiadka Mościckiego

Światło

poruszył mnie twój wiersz

niczym rozkosz

przy włączonym świetle

gdzie stoimy face to face

ona nie zależy ode mnie

ciepło rozlewa

się do palców stóp

ledwo stoję

jesteś jak wódka

podobno to kobieta

potrafi kokietować

kusi wiecznie kolorowym ogrodem

dla niej nie ma podziałów

mam już tyle lat

że tylko w ciemności

mogę delikatnie się obnażać

odkrywać zapach skóry

ślady zmęczenia

poddawać twoim palcom

moje długie włosy

za to w ciągu dnia

odsłaniam trochę warstw

z ziarnkiem grochu

nikt za bardzo nie ucierpi

bo w dzień raczej nie śpimy

przed chwilą otworzyłeś

drzwi do korytarza

zobaczyłam

bardzo dużo światła

już dziś jestem z tobą w niebie

Ilość odsłon: 147

Sąsiadka Mościckiego

2-5

wrzesień 07, 2026 19:31

Do wszystkich komentatorów wiersz swiatło poprawiłam :) przepraszam i dziękuję.
W komentarzu wiersz :)

Sąsiadka Mościckiego

2-5

wrzesień 07, 2026 19:30

ŚWIATŁO

mam już tyle lat
że tylko w ciemności
mogę delikatnie się obnażać
odkrywać zapach skóry
ślady zmęczenia
poddawać twoim palcom
moje długie włosy

lecz dotknął mnie twój wiersz
niczym rozkosz
przy włączonym świetle
stoimy face to face

Janvierdunord

2-5 2-5

wrzesień 07, 2026 19:07

jesteś jak wódka
podobno to kobieta
potrafi kokietować
kusi wiecznie kolorowym ogrodem -tajemniczym pięknem etc - nie potrzebny ten feminizm
a było tak pięknie

Janvierdunord

2-5 2-5

wrzesień 07, 2026 19:07

jesteś jak wódka
podobno to kobieta
potrafi kokietować
kusi wiecznie kolorowym ogrodem -tajemniczym pięknem etc - nie potrzebny ten feminizm
a było tak pięknie

Sąsiadka Mościckiego

2-5

wrzesień 07, 2026 18:44

Dziękuję Wszystkim za komentarze.
Pozdrawiam serdecznie.

x l a x

2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5 2-5

wrzesień 06, 2026 19:06

Dobry, konkretny text. Usunąłbym jedynie makaronizm.

Leszek.J

2-5 2-5 2-5 2-5 2-5

wrzesień 06, 2026 18:12

Wiersz podoba mi się w całości, jest bardzo subtelny