Hej i tutaj też jest paradoks literacki
Można dojrzewać w słońcu, a mimo to nie czuć jego ciepła. Słońce jest obecne, ale niekoniecznie nas przemienia.Pomarańcze dojrzewają w słońcu, ale pozostają gorzkie. Spadają, zanim zdążą stać się słodkie.

Owszem, tylko czemu na słonecznym wybrzeżu? Wydaje mi się, że ten tytuł dobrałeś sobie jak z totolotka, nie ma tu głębi, drugiego dna bo w rzeczywistości pomarańcze nie przyciągają się ku sobie. Ich siła grawitacji wzajemnej jest zaniedbywalnie mała i bez Twojego wyjaśnienia raczej nikt by na ten trop nie wpadł. Wiersz jest jednak ok. Tytuł mu nie szkodzi.

Hej wyjaśniam , jak ja myślę ,
ja widzę taki związek, że jak te owoce spadają i siła grawitacji działa, sila ta też przyciąga je do siebie nawzajem.

Wg mnie ok, plastyczny obraz, przyjemny, chociaż nie ma wg mnie przekazu spójnego z "grawitacją".
Pozdrawiam

Rozumiem twoją perspektywę, ale jak dla mnie zbyt dekadencko to brzmi. W tym wierszu akurat chciałem , żeby była ta nadzieja na osłodzenie, ale możesz czytać sobie w ten sposób wiersz. Pozdrawiam

Na południu Hiszpanii są takie pomarańcze i dlatego na koniec dałbym "słońce już nas nie osłodzi".

Poprawiłem obie wersje, już nic innego nie wymyślę z tym motywem, dziękuję .

Dziękuję za skąd i przemyślenia , cień wybrzeża to takie pójecie , które tutaj jest raczej użyte jest metaforycznie niż dosłownie , gorzkie pomarańcze to taka odmiana. Jeszcze popracuje nad tym tekstem może dodam jakąś prostsza wersję bardziej uniwersalną. Dziękuję za rady.
Pozdrawiam

Nie ma wiersza a jesli to potraktowac jako materiał na wiersz to niestety banały. W cieniu owoce są cierpkie gorzkie. To oczywistośc. Wybrzeże znaczy w vieniu wybrzeża? W cieniu drzew skał to tak. Ja bym.napisała od nowa nowy tekst.

Czy istnieje coś takiego jak cień wybrzeża?
Bo cień drzewa, cień lasu, jak najbardziej