Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem Salon Literacki

Spis rzeczy

Biurko Krytyka

Akcje promocyjne

Inne

Forum

tetu

Offline

Piotrze, znów próbowałam chodzić
po rozlanym świetle,
choć sieć od dawna nie łowi

żywych sygnałów. w nawigacji
zniknęły realne adresy — świt
spóźnił się o dwa kwadransy 

i wygasły ostatnie słowa. kamienie
ciążą pod językiem, a matryca
nadal śnieży czernią;

powoli przechodzę w chłód.
nie ma już żadnej przestrzeni,
tylko ten nieruchomy brzeg,

na którym uczę się milczeć
w naszym imieniu.



Ilość odsłon: 64

Komentarze

Rafał Hille

2-5

listopad 01, 2026 19:00

podoba mi się :) zastanawiam się czy chodzi o sw. Piotra
"zniknęy realne adresy" i spóżniony świt,- przemawia

Basia

2-32-32-32-32-3

listopad 01, 2026 16:49

Ten wiersz przemawia do mnie zwłaszcza w puencie, jest w nim taki rodzaj trwania pomimo przeciwności i siła, którą widać w tym oczekiwaniu.. przynajmniej tak to czytam.

Basia

2-32-32-32-32-3

listopad 01, 2026 16:35

Zaczynam rozumieć twoje wiersze. Właśnie uczę się powoli cierpliwości. Pozdrawiam ciepło Tetu.