Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem Salon Literacki

siedem lat sytych później głód
zwłaszcza w oczach
i nawet jeśli znaczę mniej
to tylko dla ciebie

spójrz

ściany rozchodzą się w cztery strony
południowa rozeschła
szczelinami sączy się wszechświat
zwłaszcza nocą
kiedy niebo schodzi na ziemię
i można poczuć przynależność
do wszystkiego co stworzono

więc bierzemy co się da
smakując miąższ aż do pestki
zwrócona ziemi zamieni się w drzewo
znów będzie rodzić
jeśli nie owoce to chociaż ptaki
albo szelest utkany z liści

bo nie ma śmierci jest tylko inne życie
ile razy znikniesz
tylekroć przyjdzie ci wracać
pod niebieski sufit
z rozedrganym światłem pośrodku
i za rękę
przemierzać

kolejne konstelacje
Ilość odsłon: 785

Komentarze

czerwiec 28, 2017 23:51

No i super :)
"południowa rozeschła" to mi tylko chrzęści (jak piaseczek między zębami ;) )

czerwiec 28, 2017 14:20

Aid - bardzo mi miło. Czasami piszę jak mężczyzna? Nie Ty pierwszy mi to mówisz, więc pewnie coś w tym jest. Dziękuję:)

czerwiec 28, 2017 14:17

Nicolas - czasem lubię się rozgadać. Dzięki.

Joanno - kwestia odbioru. Dziękuję:)

Konto usunięte

2-4

czerwiec 28, 2017 10:00

Dla mnie zbyt lirycznie, liryka utrudnia mi zrozumienie. Jednak za drugim czytaniem pojąłem treść wiersza. Efemeryczny utwór, ładny. Czegoż więcej potrzeba? Obecne wiersze, te lepsze, mącą treść, zamiast uwydatnić, Twój jest i tak prosty w odbiorze.
Obecnie taka moda na "liryczne konstelacje".
Pozdrawiam.

czerwiec 27, 2017 23:56

No i mamy drugi wiersz (dla mnie). Jest killa chwil do przemyślenia, no ale późno już
Pozdrawiam

czerwiec 27, 2017 21:38

bardzo dobra narracja, Ewa. Piszesz jak mężczyzna czasami, wiesz?
Gratuluję

czerwiec 27, 2017 21:36

Tak, to jest ładny wiersz, tylko południową zamieniłabym na wschodnią bowiem i puenta tak mi podpowiada ale... nie będę się spierała

Pozdrawiam :)

czerwiec 27, 2017 21:22

Ciekawy, podoba mi się początek i dwie ostatnie strofy, całość trochę za długa, jak na moje oko, można krócej oddać ten temat.