wiosną drzewa w odruchu prostują 

ramiona wyciągają z kieszeni odrętwiałe kończyny

ku promieniom jak dziecko do zrezygnowanej matki

obserwując metamorfozę zaśmieconej przyrody

zastanawiam się która to będzie z kolei miłość

jak po wiosennej burzy małe bajorko

oddzielając zdrowy rozsądek od taplania się w błocie

a resztek szlamu wyschniętego strzepywanego z powiek

choć nie czuję w tym związku przyczynowo-skutkowego

i potrzeby drogi na skróty i poznanie terenu pełnego wrogów

o zachodzie słońca i przegranej  lęku ze strachem o brzasku   

zapożyczona anemii tych samych epizodów na fotografiach 

z albumu rodzinnego sceptycznie jednak obieram surowy smród arterii

twardy grunt pod nogami i samotność w udeptanym pyle

jak co roku wiosenne porządki szamotaninę pijaczków pod sklepem

z świeżą trawą kiełkują nowi umarli

aby do wiosny