Janvierdunord : Bez zapłaty. Serwis poetycki.

jesienna przewrotność nie pierdoli się w spontanicznym tańcu

nieśmiałe nasze spojrzenia upadają

co chwila pod nogi

potykamy się na prostej drodze

śmiejąc się głupkowato

idąc dalej bez obranego celu

dotykamy się sporadycznie

udając że nic do siebie nie czujemy

jak spocone twarze we mgle

tarzające się na ziemi

lubiąc w oddechu odczucie kłącza perzu

polnych kwiatów sanacyjnej dębiny

w wietrzny dzień odlatują ptaki

jak oderwane człony których nie można uratować

przez postarzałe konary sączy się

legendarne światło jak pierwowzór z ksiąg

jehowych żarzące się na krzaku

w letnią pustynną burze

na rozdrożu kulawy pies ujada

i szuka własnego domu

sączy się żywe legendarne światło

a ty histeryzujesz jak małolat

na oczach wystaw schroniska

schorowanych ludzi

domu pogrzebowego

-jak ja wrócę ochlapana przez auta do domu

z kolejnym frontem spowalnia

zimny deszcz

nie dbamy o siebie

i nikt nie dba o nas

o urojenia w obcym domu

nieszczęśliwi i przemoczeni

obciekamy z negatywnych emocji

gdzie nie spojrzysz

odcina się granat od czerwieni

strzępiąc się jak sztywna tektura

z nierównych krawędzi przedostaje się

skazane na dożywocie

światło

i przy tym

krwawiąc z bezzębnych dziąseł

cała poświata

jak ze starego amerykańskiego filmu

wyrżnięte we śnie chmury

bez złudzeń pusta połać

a gwiazdy tak jakby na nowo zgłupiały

kamień uwierający w bucie

i kolejna wzdyma na palcu

trzymamy się blisko siebie

za koniuszki palców

przewrotny umysł wspomniał

letni powiew w Pieninach

błękit nieskażonego cywilizacją nieba

uderzenie meteorytu

w zatoce Meksykańskiej

i źle obstalowane płótna

jak wymięte psu z gardła

stoimy przez opustoszałym domem

przez dach przedostały się gałęzie

którym wszystko jedno

i są nieczułe

na zapach zgnilizny ludzkiej sierści

czujemy w powietrzu obłęd

i wiele rzeczy

możemy nagle zapomnieć

krótkie spodenki

na gołych nogach bambosze

i przymrozek który nie dosięga

do wydepilowanych brwi

znikającą szadź na krajowej drodze

do domu powraca ciepło

obraz się zmienia

jak oszronione zbocze

pisze i zbieram myśli o kobiecie

która miała być jedyna i niepowtarzalna

jak początek marca

i nawroty anginy ropnej

w gorączce zanurza mnie do dna

dźwięki słyszalne to szum samochodów

odbicie jak unikat z salonu figur woskowych

może nie są obiektywne brednie ale te wyraźne źrenice

skrepowanie przy tobie co sprawiało wewnątrz ból

oddalenie

które nie były warte poświecenia

kurwa znów przyjdzie w porcelanie niedługo zima

Portal Poemax jest prowadzony we współpracy ze stowarzyszeniem

Spis rzeczy

Akcje promocyjne

Inne

Forum

Janvierdunord

Bez zapłaty

Komentarze