No i ten zdecydowanie mi się podoba. Nieszablonowy. Bardzo fajne i zgrabne metafory choć ciężkie i trudne w odbiorze. Ale między wersami jest coś pięknego. Osobiście lubię Różewicza. Niekoniecznie ten okres historii ale lubię sposób w jaki pisze o traumie wojennej którą przeszedł. Cały wiersz jest metaforą jakiejś traumy. Rodowej? Powtarzania schematów? Różewicz i kobieta w czerni stąpa po różach ? Czy to tylko zabawa semantyką? Mam nadzieję że dobrze odczytuje jeśli nie to proszę mnie poprawić. Choć bardzo bym chciała usłyszeć interpretację autora

Dwa ciała i dwie różne opinie. Dziekue Wam niezmiernie :)

A mi się podoba jak jest.

Jest groteska, ale raczej wymaga korekty.