Bardzo dojrzały i przejmujący wiersz.
Dużo tutaj pokory, trochę buntu, ale co z tego jak nie pozostaje nam nic innego, jak zaakceptować upływający czas. Właśnie tę akceptację tutaj odnajduję. Towarzyszy, jej lekki niepokój przed tym co nieuchronne. Prośba, jaka wybrzmiewa z tego tekstu wzruszyła mnie najbardziej. Dotyka bowiem lęku przed byciem zapomnianym i wcale nie chodzi tylko o śmierć, ale też o zacieranie tożsamości. O znikanie z "eteru". Jak za sprawą " czapki niewidki" - był i nie ma.
Rezonuje tutaj ta przezroczystość. Bardzo.
Niezwykle ważna jest tutaj bliskość drugiej osoby, która jest i będzie tak długo jak trzeba, nie pozwalając nam zapomnieć o własnej godności - zwłaszcza wtedy, kiedy przestajemy mieć na cokolwiek wpływ. Pięknie czuły i wzruszający. Dziękuję.

https://www.youtube.com/watch?v=HCTunqv1Xt4&list=RDHCTunqv1Xt4&start_radio=1

Dobrze. Na pewno coś wybiorę. ????

Myślę, że tam -》https://poemax.pl/profil/28-miroslaw-milo-nowicki/publikacje
na pewno znajdziesz coś dla siebie. Całkiem możliwe, że nie będziesz się nudzić. Byłoby nie fair sugerować coś swojego. Mogę jedynie obiecać, że zbyt łatwo nie będzie

Podasz tytuły?

Jestem pod wrażeniem. Niezbadane są gusta czytelnicze... Z pewnością mogę tylko powtórzyć, że w moim folderze jest kilka o niebo lepszych.

Szczególnie ujął mnie motyw "fotela w zbyt ciasne ciało". Metafora egzystencjalna, która połączyła doświadczenie starzenia się z ograniczeniem cielesnym, poczuciem uwięzienia w czasie: nim stanę się przezroczysty - przypomnij mi noc... Wiersz bardzo ciekawy, niezwykle intymny i zmysłowy, z mocnymi symbolami.

Z przyjemnością przeczytałam.

Paweł, serdeczne dzięki za znalezienie tego tekstu :) Jest co czytać tutaj, mimo wielu przeciwności i złych prognoz, jest i miłość

I ten mi się bardzo podoba. Dobrze mieć kogoś takiego. Podoba mi się metafora czarno-białego telewizora, jako odniesienie do PRLu, a jednocześnie uniwersalna, gdy świat postrzega się tak czarno-biało, radykalnie, martwo już, bo głowa zryta, i beton w głowie.